BEMC Marathon Bertrix 2018

20km afzien in het wiel, 80km trainen voor de Velomédiane.

De BEMC marathon. Het kleine broertje van de BEMC 3-daagse rittenwedstrijd is een marathon verreden in en rond Bertrix in het hart van de Belgische Ardennen. 100km met daarin 2700 hoogtemeters verstopt. Ik zeg verstopt, maar eigenlijk slaan ze je ermee om te oren. 

 

Een kleine flashback. Precies 12 maanden geleden stond ik ook aan de start deze wedstrijd. Zonder ervaring maar met een goed vormpeil na training in Oostenrijk. Die dag zette een beetje een trend voor het einde van 2017. Vallen na 20km met een open wond als gevolg. Volledig eigen schuld. Gewoon te hard willen gaan in de afdaling. De wedstrijd wel goed uitgereden maar daarna ondervonden dat doorrijden met een blessure niet ideaal is. 2 weken van niet lopen en fietsen volgde. De trainingwedstrijd, die bedoeld was om extra hardheid op te doen voor de Velomédiane 10 dagen later, werd uiteindelijk de wedstrijd die roet in het eten gooide. 

 

Dit jaar stond ik met een andere vorm aan de start. En vooral een andere mindset. Geen onnodige risico's nemen, en vooral trainen met het oog op de Velomédiane over 10dagen. Ingeschreven als licentiehouder en dus mocht ik vooraan starten bij de "echte" mountainbikers. Een kort praatje bij de start met Erik Dekker die vertelde dat hij zich niet super voelde. Even had ik ilusies dat ik hem wel kon bijhouden. 

 

Iets over 10en werd het startsein gegeven en daarna volgde een hectische 10km met vele inhaalacties, twijfelachtige bewegingen, en verkeerd rijden. Dat wil zeggen, het hele eerste peloton reed verkeerd. Gelukkig kwam iemand er snel achter. Ik realiseerde me het pas toen de eersten weer terug naar beneden kwamen. Ik zat immers toen al met mijn neus op mijn kader om maar bij te blijven. Op zo'n 4 km voor de eerste post gingen we een erg steile klim op, ik kon 400m aanklampen maar toen werd het me allemaal teveel. Ik moest echt even passen. Toen ging direct de knop om. Genieten nu en 80km goed doorrijden als training. 

Valpartij zonder gevolgen.

Na de eerste post sloot ik aan bij een mooie groep die hetzelfde tempo reed. We werkten goed samen en als wegrenner kon ik op de lange uitlopers lekker gasgeven en vervolgens op de lastigere stukken prima in het wiel zitten. In een smalle snelle afdaling zit ik in 4e positie veel te dicht op mijn voorganger. Zoals gezegd, ik ben een wegrenner, en ik rij dus gewoon op een paar cm van mijn voorganger. Geen goed idee! 45km/h, een onverwachte remactie van mijn voorganger en ik tik het achterwiel aan. Links van me allemaal bomen die heel snel voorbijgaan en rechts prikkeldraad. Terwijl ik visioenen van Johnny Hoogerland voorbij zie komen, besluit ik om gewoon mijn voorrem vol in te trekken. Een mooi salto voorover volgde. Mijn turnsters zouden trots op mij zijn, want ik landde gewoon netjes op mijn voeten. Vervolgens kreeg ik wel de fiets om mijn oren, maar dat telt niet. Even had ik een flashback naar vorig jaar maar deze keer had ik geen schrammetje. Tenminste, niet meer dan ik al had. Want snoeien doen ze in België niet aan. Een afgebroken Garmin steun was het enige wat gesneuveld is. De Garmin in de achterzak en verder. Een paar honderd meter weer stoppen om erachter te komen dat je voorband toch iets leegloopt. De band was even van de velg gerukt maar zat er weer prima omheen. Even een beetje wringen en ik kon verder.

Krampen & lieve fan!

meer lezen 2 Berichten

Update: Officiele diploma's & certificaten behaald, en nu?

Oktober van vorig jaar ben ik begonnen met de spoedopleiding sportmassage bij Myos opleidingen. 5 maanden lang elke maandag naar school, en daarnaast veel zelfstudie. De reden? Meer leren over het menselijk lichaam en de functies ervan. Zodat ik dit kan toepassen bij mijn werk als trainer. Al snel werd mij wel duidelijk dat het pittiger zou worden dan ik gedacht had. Maar uiteindelijk, naarmate de weken voorbij gingen kreeg ik het vertrouwen dat het goed ging komen. 

 

Zaterdag 3 februari 2018 heb ik mijn praktijkexamen behaald en sinds die dag ben ik dus officieel erkend sportmasseur. Die 2uur waren de meest stresvolle uren van mij leven. Gelukkig had ik een leuke examinator die meedenken en ruimdenkend was. 

 

In diezelfde week heb ik nog 2 certificaten behaald. Eén voor therapeutisch tapen en één voor mobility trainer. Het eerste is een aanvulling op het gebruik van sporttape, maar dan uitsluitend werkend met elastische tape. Ook wel bij velen bekend als Kinesiotape, of gewoon die gekleurde elastische tape. De meest voorkomende doeleinden: Ligamenten ondersteunen, pijnverlichting, en herstelbevordering. Het tweede is een training die vooral in het teken staat van bereik vergroten en meer flexibiliteit crieëren met kracht als uitgangspunt. Deze cursussen zijn een uitstekende aanvulling voor mij als trainer / verzorger.

Wat kan of ga ik ermee doen?

Die vraag heb ik lang over nagedacht. De hele week, elke dag, heel de dag masseren zie ik niet zitten. Maar een complete trainer zijn, dat zie ik wel zitten. Ik denk dan aan bijvoorbeeld een sporter die terugkomt van een blessure. Nadat de fysio behandelingen stoppen, dus als de blessure voor 95% hersteld is, daar zou ik graag inspringen. Om dan samen te werken naar het weer kunnen sporten zoals je daarvoor deed. Dus werken met preventieve bandages, massages, en uiteindelijk afbouwen naar volledige belasting zonder tape, of hulp. 

Werken als trainer bij KDO Lekkerkerk

Mijn werkzaamheden als trainer bij turnvereniging KDO Lekkerkerk gaan gewoon door. Met een aantal meiden werk ik apart een aantal uren aan extra krachtopbouw, explosiviteit en conditie. Dat laatste is voor mij het leukst, voor enkelen van hun, iets minder. Kwa kracht richten we ons vooral op benen, rug, & schouders. Explosiviteit is vooral met als doel om de explosieve lenigheid te bevorderen. En conditie, tja, veel interval trainingen roeien en de laatste weken ook hardlopen. En ik moet eerlijk bekennen. Ze doen het fantastisch. Ondanks dat ze het echt niet leuk vinden om conditie trainingen te doen, zijn ze enthousiast en volgen ze alle instructies op. Heel fijn om als trainer mee te werken.

meer lezen 3 Berichten

Een hele koude gezellig rit met vrienden.

0 Berichten

Goede voornemens voor 2018? update.

Allereerst de beste wensen voor 2018. Ik heb het nieuwe jaar ingeluid met een leuke rit samen met Piet Boom. Of wij goede voornemens hebben? Niet echt, gezond blijven en proberen fit te zijn op de belangrijke momenten. Maar vooral, nog meer plezier maken op en rond de fiets of sportschool. Een ander voornemen, die misschien interessanter voor jullie is, is om meer video materiaal op te nemen en op het youtube kanaal te publiceren. 

 

En dan vooral korte verslagen van ritten maar ook meer vlog style video's. Met wat interessante informatie. 

 

Een ander nieuw idee is om een aantal kledingstukken uit te brengen met het logo erop. Wellicht tank top's en hoodies. Ik hoor graag wat jullie daarvan vinden.

Werken als Personal trainer en kracht trainer.

Zoals jullie weten ben ik werkzaam als Personal trainer bij Total functional, een onderdeel van Total Harmony. Nils Heijkoop, een goede vriend van mij is de eigenaar van deze plek. Ik werk nu een jaar voor Nils, eerst als hardlooptrainer, maar de laatste 8 maanden ook als personal trainer & conditie trainer. 

 

Een leuke aanvulling daarop is werken als krachttrainer voor de turn selectie van KDO Lekkerkerk. Elke week krijgen de dames een 60min workout. De ene week benen/rug en de andere week bovenlichaam. De motivatie en werklust die de dames op de mat leggen, daar word je als trainer trots van. 

Ik heb hier toch wel een passie herontdekt. Namelijk sportspecifiek bezig zijn. Het verdiepen in wat er allemaal voor nodig is om turnen goed te beoefenen is fascinerend. Net zoals dat bij elke sport is. Uren youtube films kijken van oefeningen en alles wat er goed gaat en niet goed gaat. Ik hoop in de toekomst nog meer en vaker samen te werken met de vereniging.

meer lezen 1 Berichten

Red Bull kop over kop

In het kader van "beelden zeggen meer dan 1000 woorden." Hieronder eerst een korte film met daarin wat er gebeurd is. 

Auw, en nog meer auw.

Zoals jullie hebben kunnen zien in de korte reportage, ben ik wederom hard onderuit gegaan. Hoe en waarom vertel ik later, eerst even een kort verslag van het stuk tussen de start en de finish in.

 

De Red Bull kop over kop is een ploegentijdrit waarin elke renner 20km dichter bij de finish start. En je moet met alle 5 renners finishen. Ik startte als 2e, dus met nog 80km voor de boeg. Desmond, mijn team maat heeft de eerste 20km voor zijn rekening genomen, en nu is het aan ons samen om de volgende 20km te volbrengen. Ik start voortvarend met een lange beurt op kop zodat Desmond even bij kan komen. Na een aantal minuten rijden we weer kop over kop en houden we het tempo zo hoog mogelijk. Dat wil zeggen, rond ons omslagpunt. Het plan is om iets over te houden voor de laatste 40km. De ploeg die voor ons gestart is houden we in het zicht. 

 

40km in de race en de 3e renner sluit aan. Leo neemt even plaats in laatste wiel om warm te worden en neemt dan een aantal lange beurten voor zijn rekening. Eigenlijk gaat de race voorspoedig en verloopt alles volgens plan, en als de 4e renner, Jelle aansluit voelen we ons nog sterk. 

Het belang van training.

Na enkele beurten blijkt dat we met 4en niet zo efficient zijn als met 3en. Jello rijdt hard, maar neemt soms zo hard over dat diegene die van kop af komt bijna moet lossen. Hierin merken we meteen dat we niet vaak samen hebben gereden. Met Desmond en Leo heb ik 2 trainingen gedaan, met Jello erbij slechts 1. En dat is merkbaar. Onbewust en onbedoeld kan je elkaar behoorlijk de vernieling in rijden. Het lang van samen rijden wordt ineens erg duidelijk. Het op elkaar ingespeeld zijn, niet alleen kwa snelheid maar vooral ook kwa bewegingen is zeer van belang bij een ploegentijdrit. Ook ik maak hierin fouten. De bochten liggen nat en met veel vertrouwen neem ik de bochten vol, maar andere renners doen dat niet, en dus moeten zij telkens een gat dichten. Dit kost ook veel tijd en energie.

 

De laatste 20km komt Guusje erbij. Zij is onze troefkaart. Een elite renster die regelmatig Marianne Vos tegenkomt in wedstrijden. Haar ervaring in het rijden met andere renners is meteen merkbaar. Ik durf namelijk echt op een cm van haar achterwiel te rijden. 

Vermoeidheid slaat toe.

Maar langzamerhand wordt duidelijk dat het hoge tempo en het niet op elkaar ingespeelt zijn, zijn tol gaat eisen bij Desmond. Hij neemt niet meer over en moet zelfs af en toe lossen. Ook ik begin de vermoeidheid te voelen, en kom langzamerhand in de zwarte zone waar ik niet graag kom. Ik neem over maar telkens na 20sec schreeuwt het lichaam om verlossing. Maar ik blijf meedraaien.

meer lezen 1 Berichten

Herstel van val BeMC

The day after. Woensdagmorgen. Een slechte nacht met weinig slaap en veel pijn. Een dikke knie, maar geen vermoeid lichaam. Ik ben eigenlijk erg goed hersteld van de wedstrijd. Geen vermoeide benen, of pijnlijke armen. 

 

De knie en het onderbeen geven wel veel pijn. Gek genoeg niet de diepe wond onder de knie, maar de schaafwond op mijn onderbeen. 

Ik had natuurlijk de hoop dat ik wel gewoon kon lopen en fietsen, maar dat kan helaas niet.

 

Mijn lieve vriendinnetje heeft wel een moderne fruitmand gemaakt. Een lief kaartje, met lieve woorden, en ik vind dat moeilijk, want dan denk je echt dat je ziek of zwak bent en dan kan niet want IK BEN NIET ZIELIG! Gelukkig zitten er lekkere snoepjes in. Die ze overigens vooral zelf opeet hoor. 

Training geven.

2 dagen later nu. En ik kan weer een klein beetje lopen. Het herstel verloopt langzaam en het been voelt pijnlijker dan de eerste dagen. Maar ik kan weer training geven, en wat werk doen. En dat geeft me wel een goed gevoel.

Fiets eindelijk eens schoonmaken.

Omdat het iets beter gaat heb ik besloten mijn fiets maar eens schoon te maken. Die staat al een paar dagen in de schuur omhulst door een jas van modder, zweet, bloed, en gelletjes.

Ziekenhuis bezoek & botscan.

4 dagen na de val en ik maak me zorgen vanwege het langzame herstel. De belangrijkste wedstrijd van het jaar is over een week en ik kan nu niet eens 10min op het been staan. Ik vrees voor breuken of gescheurde banden en wil dat graag uitsluiten. Daarom wordt ik verwezen naar het ziekenhuis voor een scan en onderzoek. 

GOED NIEUWS! Geen breuken en geen scheuren.

meer lezen 0 Berichten

BeMC marathon Bertrix (BE)

Wedstrijden rijden als voorbereiding voor een belangrijke wedstrijd. We doen dit vast allemaal. 

 

Tijdens mijn vakantie in Oostenrijk, waar ik veel bergop gefietst heb als voorbereiding voor de Velomediane, kwam ik tot de conclusie dat er nog wel een paar procenten bij mochten. Niet zozeer de conditie, maar meer de explosiviteit en alertheid. En dit laatste kan je toch het beste trainen in competitie. 

 

Ik besloot om mee te doen aan het Belgisch marathon kampioenschap, het BeMC, in Bertrix, België. Een XC wedstrijd over 100km met 3500 hoogtemeters. Klinkt wel heftig genoeg toch?

Strategie.

Dinsdag 15 augustus, 09:30uur. 30min voor de start. De fietst staat klaar en ik neem nog een energybar en een gel. Opeens betrekt de lucht, en maakt de zon plaats voor een helse onweerbui met kou en oneindig veel water. De organisatie maakt snel het juiste besluit en verlaat de start met 30min. De bui is net gestopt en we staan met ongeveer 500 renners klaar voor de start. Ik sta op rij 8 en kan nog net de toppers op rij 1 zien. 

 

Mijn strategie? Anders dan bij wielerwedstrijden ga ik vanaf het begin gas geven om in de kopgroep te zitten. Het asfalt en de eerste lange klim gebruik ik om de aansluiting te maken. Daarna consolideren en niet te gek doen tot 20km voor het einde. 

Het startschot klinkt. Ik schiet weg en dan is het 1 lange sprint op het asfalt naar de eerste onverharde klim. Op de klim maak ik veel plaatsen goed en aan het einde van de eerste afdaling zit ik in laatste wiel van de kopgroep. Volgende plan is opschuiven want de renner voor mij heeft nogal angst in de afdaling en laat steeds een paar lengtes. Als ik telkens die meters goed moet maken op de klim kost dat teveel energie. 

In de volgende afdaling doe ik een inhaalpoging. Ik neem een ander spoor in afdaling en ga de renner voor mij voorbij. We rijden op dat moment 55km/h en de weg gaan naar rechts. In het verkeerde spoor en met grind in de bocht, verliest mijn voorwiel het contact met de grond en ga ik hard onderuit op mijn knie. Auw. Meteen spring ik weer op de fiets en verder. Enkele meters later zie ik wat uit mijn knie steken. Ik wrijf een keer en gelukkig is het een steentje. Wel zie ik een diepe snee wond en een grote schaafplek. Schoonmaken heeft weinig zin, omdat ik compleet onder de modder zit. Op dit moment voel ik totaal geen hinder of pijn, dus ik besluit vol door te rijden.

Lossen uit de kopgroep en krampen.

Na een achtervolging van ruim 30km maak ik opnieuw de aansluiting met de achterzijde van de kopgroep. Inmiddels zijn een aantal renners daaruit weggereden. Na snel rekenen hoopte ik dat met een goed eindschot, er een plek bij de eerste 20 in zou zitten.

 

Tot dat moment, natuurlijk vol van de adrenaline, voelde ik vrij weinig van de knie. Maar nu de adrenaline weer weg ebt, begint het lichaam te protesteren. Krampen in liesen en bovenbeen, en vermoeidheid slaan toe. Op dat moment volgen er enkele versnellingen in de groep, en de eerste paar kon ik beantwoorden, maar bij de 4e moest ik lossen. 

meer lezen 0 Berichten

Garantieclaim Garmin edge 1000

Inmiddels maak ik al bijna 2 jaar gebruik van mijn Garmin edge 1000. En met veel plezier. Veel mooie ritten gemaakt met behulp van de navigatie. En het grote scherm is ideaal om je gegevens duidelijk te lezen. Eigenlijk nooit problemen ondervonden met het apparaat. 

 

Maar een aantal weken geleden sloeg het apparaat steeds vast. Na een harde reset, deed die het echter weer vlekkeloos. Een dag later ontstond hetzelfde probleem, maar deze keer onderweg. Het nadeel van een harde reset is dat je telkens alle profielen opnieuw moet instellen. Tevens was er cosmetisch ook iets mis met het apparaat. De aan/uit knop bescherming liet los. 

Contact met Garmin support

Vanwege deze problemen heb ik contact gezocht met Garmin support. Gewoon via email. 2 dagen later kreeg ik reactie, met daarin het verzoek mijn gegevens door te sturen, zodat er een garantie claim kon worden aangemaakt. Zo gezegd zo gedaan, en 3 dagen na het eerste contact met Garmin support heb ik de Garmin opgestuurd voor inspectie. 

 

Al snel na de ontvangstbevestiging kreeg ik bericht dat het apparaat zou worden omgeruild voor een refurbished model. Een "gerepareerde" occasion. Helemaal super uiteraard. 

Hierboven de foto's van ontvangst van "refurbished" Garmin edge 1000. Het lijkt wel een hagelnieuwe! Echt fantastisch. 

Dank aan Garmin support voor hun snelle en zeer goede afhandeling. Dit is een voorbeeld van hoe een garantie afhandeling zou moeten gaan. Een pluim voor Garmin. En ik kan weer vele km's gaan loggen op dit apparaat!

 

Voor informatie over de Garmin edge 1000 klik op onderstaand Garmin logo. Bedankt voor het lezen en tot snel!

meer lezen 5 Berichten

Sram Red Etap!

Eindelijk is het zo ver. Na veel onderzoek en veel kijken wat de mogelijkheden zijn heb ik besloten om over te gaan stappen op Sram Red eTap. Zoals jullie weten rij ik al ruim 2 jaar met Shimano Dura Ace 9000 mechanisch. Ik heb vaak overwogen over te stappen op DI2, maar dan zijn er nog kabels en een interne accu verbonden aan mijn fiets. Ik wilde een zo'n clean mogelijk look bereiken. Best geslaagd toch? --->

 

Ik heb gekozen om een Sram Red eTap upgrade set te halen, omdat ik graag een Quarq powermeter wilde, en deze niet in een standaard set geleverd wordt.

 

Sram Red eTap kopen lijkt bijna op het kopen van een product van Apple. Alles zit perfect ingepakt in een zeer mooie doos. Als consument kan ik het wel waarderen dat mijn best prijzige groepset goed verpakt zit.

 

Helaas voor mijn vriendin hield dit wel in dat zij achterin moest plaatsnemen en mijn upgrade kit op de bijrijders stoel. 

Installatie.

Zoals je wellicht kan voorstellen is de installatie heel makkelijk. Je hebt immers geen derailleur kabels. Uiteraard heb je nog wel steeds de remkabels. 

 

Stap 1. Het pairen van de apparaten. 

Het eerste wat je doet is het zogenaamde pairen van de shifters & derailleurs. Dit is zodat de shifters & derailleurs alleen met elkaar kunnen communiceren. 

De achterderailleur is hierin de master unit. Simpel gezegd. Je houd het control knopje ingedrukt totdat deze snel groen knippert, en dan doe je dit vervolgens bij elk ander apparaat wat je wenst te koppelen. Telkens knippert het lampje extra zodra het apparaat gekoppeld is. Je hebt ongeveer 20sec om dit te doen per apparaat. Daarna gaat de achterderailleur weer in een soort gesloten modus. Nu ben je klaar om het te installeren op je fiets. Uiteraard kan je dit alles ook doen als het al geinstalleerd op de fiets zit. Persoonlijk vindt ik het op deze manier makkelijker.

 

Stap 2. Installatie op de fiets.

Deze stap is hetzelfde als met elke andere schakelgroep. Met het feit dat je uiteraard geen derailleurkabels hoeft te geleiden door het frame. Hetgeen bij sommige frames best een drama kan zijn.

 

Stap 3. Afstellen derailleurs.

Net zoals bij een mechanische groep moet je de derailleurs afstellen. Voor iedereen die Sram 22 rijdt weet dat er op de voorderailleur streepjes staan die een indicatie geven waar en hoe de derailleur geplaatst moet worden. Doe dit nauwkeurig en dan zal de voorderailleur in geen enkele versnelling aanlopen. Zelfs niet bij 36t-11t of 52t-28t. Bij de achterderailleur moet je nog steeds de hoogte aanpassen, en de minimaal en maximaal schroeven indraaien of uitdraaien. De hoogte zou 5mm moeten zijn tussen de derailleur en het grootste (28t) tandwiel. Eventuele zijdelingse aanpassingen die je vroeger met de stepschroef zou regelen, die regel je nu electronisch. Als je op de shifter het knopje ingedrukt houdt, en de hendel beweegt, dan verschuift de derailleur 2mm links, of rechts. Als dit is gedaan ben je eigenlijk rij klaar.

 

Stap 4. Afwerking.

Dit is eigenlijk een overbodige stap. Maar voor mij hield dit in om een nieuw stuurlint te plakken, en alle kabel gaten dicht te maken. 

eTap Blibs.

Blib, of Blibs, zijn de extra sprint of klim shifters. Of in feite niet meer dan druk knopjes die je op elke willekeurige plek kan plaatsen op je stuur.

Ze zijn verkrijgbaar in diverse lengtes. 150mm, 270mm & 450mm. Ik heb de kortste geinstalleerd, als sprint shifters.

meer lezen 2 Berichten

4 dagen veel wandelen in Budapest. Niet fietsen, wel genieten.

Weer terug in NL. Het was wat stil op mijn blog. Niet omdat ik niet getraind of dingen meegemaakt heb. Maar vanwege werk, openingen, trainingen, nieuwe plannen voor mijn website, en een lang weekend naar Budapest. 

 

Eind december ongeveer kreeg ik een app van mijn vriendin: "Lieverd, ben je al eens in Budapest geweest?". "Nee" zei ik. "Dan gaan we 2 t/m 5 maart naar Budapest.". Haha. "OK, cool." En zo geschiede het. Afgelopen week heb ik cultuur gesnoven in Budapest. Mijn indruk? Een prachtige stad met veel geschiedenis, aardige mensen en een fantastische sfeer. Ik ken Budapest eigenlijk alleen van het nummer "Budapest" en uiteraard van de geschiedenis boeken, met verschrikkelijke verhalen over executies langs de Donau tijdens de 2e wereldoorlog. En hoewel dit al ruim 70 jaar geleden is, ontkom je niet aan de herinneringen van dit verschrikkelijke verleden. Van de Citadel tot aan de schoenen langs de Donau, ter nagedachtenis aan de executies van 3500 mensen. Overal ademt deze stad nog dat verleden. 

 

Maar het is ook een stad of misschien wel een land, dat zich aan het ontwikkelen is. Of misschien  beter gezegd, een land dat aan het leren is hoe democratisch te zijn. Hoewel het land sinds 1990 niet meer communistisch is, blijft het communisme in politieke kringen merkbaar. En dat voel je aan alles. De manier hoe dingen gebouwd worden tot aan de manier hoe dingen geregeld worden. Een klein voorbeeld is de kandidatuur van Budapest voor de Olympische spelen van 2024. De overheid heeft zich zonder te overleggen met het volk, en zonder een referendum, kandidaat gesteld voor de Olympische spelen van 2024. Het volk reageerde furieus en haalde via een handtekeningen actie 236.000 stemmen binnen om een referendum te houden. Wat deed de overheid? Zich terugtrekken als kandidaat. Dus zonder het volk een beslissing maken, en vervolgens onder druk van het volk, maar zonder overleg met het volk, het kandidaatschap weer intrekken. Snap je het nog? 

 

Hier zijn enkele prachtige foto's van onze trip. Een aantal tips voor als je naar Budapest gaat:

  • Neem loopschoenen mee, want alles is goed te lopen, maar wel met redelijke afstanden.
  • Taxi meter altijd aan, geen vaste prijs afspreken
  • Metro rijdt maar tot 23:30uur. 
  • Bus chauffeurs zijn knettergek en rijden gewoon 90km/h door de stad.
  • Betaal in hun eigen geld eenheid (HUF) of pin. Onze wisselkoers is namelijk gunstiger. 
2 Berichten

Heerlijk zonnige rit op mijn Trek Speedconcept 7.5.

Een dag waar ik eigenlijk al sinds November vorig jaar naar uitkijk. Wat voor dag? Een dag met temperaturen van ver boven 10 graden.

 

De winter duurt altijd net iets te lang en niemand is vrolijker wanneer de lente echt weer dreigt te beginnen. Niet meer dat pakket dikke winterkleding aan, met 10 lagen eronder. Nee, gewoon beenstukken, dunne handschoenen en een shirt lange mouwen. Heerlijk.

 

De rit vandaag ging via Capelle aan den IJssel, naar Gouda en dan via Haastrecht kronkelend naar Schoonhoven. Snapt u hem? 

 

Waarom naar Schoonhoven? Omdat ik graag een kopje koffie wilde drinken bij mijn fietsmaat in de winkel. En dat is altijd gezellig. 

 

 

"Pap in de benen van gisteren."

De rit begint lekker met een zuidelijk windje. Niet tegen maar ook niet mee, maar dit is perfect om op te warmen. Na 3 minuten merkte ik al wel dat de zware krachttraining, en looptraining, van gisteren nog in de benen zat. Niet zo gek ook, maar toch jammer. Ik besluit toch door de duwen. Meestal komt mijn lichaam wel op stoom en dan komt alles goed.

 

Na 25 minuten bereik ik de Algerabrug. Ik besluit even de benen pijn te doen, en dat helpt. Daarna voelen ze meteen een stuk beter aan.

Veel sportieve fietsers op de wegen

Een jaarlijks terugkomend fenomeen is het. Zodra het weer warmer wordt, en het zonnetje schijnt, dan zijn er ineens 10x zoveel fietsers op de weg. Het lijkt wel alsof ze een winterslaap hebben gehouden. En ik moet eerlijk zeggen, sommigen zien er ook zo uit. Maar dat terzijde. Ze zijn aan het sporten, en daar heb ik altijd respect voor!

 

Een bijkomend voordeel voor mij persoonlijk is, dat ik elke wielrenner voor mij kan gebruiken als mikpunt om er dan vervolgens met een rotgang voorbij te gaan. Laten we het "moraal-boosting" noemen. Of "ego-boosting". Anyway, ik train het hele jaar hard ervoor, dus een beetje "showing of" mag wel.

meer lezen 2 Berichten

Snelle ochtendrit in het minimale zonnetje.

Maandagochtend 08:20uur. Nog voordat de wekker gaat wordt ik wakker. Zometeen weer een heerlijk rondje trainen. Vandaag rij ik met Piet een ronde Vianen. Dat wil zeggen, via S'hoven over de dijk naar de Viaanse brug langs de A2 en dan via de dijk aan de andere kant van de Lek weer terug richting S'hoven. 

 

Mijn ontbijt? Een vol bord Brinta, en een kop koffie. Net zoals de meeste wielrenners is ook mijn verslaving aan cafeïne te sterk om er nee tegen te zeggen. Nog even een laatste aflevering van GCN kijken tijdens het ontbijt en dan klaarmaken voor de rit. 

 

Bidon maken, banden op 6,5bar pompen, en dan ben ik zover. Oh ja, wacht, sleutels. Hihi.

 

Zoals gezegd is de eerste deel van de rit richting S'hoven. 

Wind tegen richting Vianen. En pijn in de rug.

Eenmaal aangekomen in S'hoven, haal ik Piet op en vertrekken we richting Vianen. Eenmaal op de dijk komt er ons een straf briesje tegemoet. Genoeg om de hartslag lekker richting 140 te duwen. Maar toch rijden we een lekker tempo van net boven de 30 km/h. We kletsen wat over fietsen en herinneringen van tochten in 2016. Het weer is namelijk iets milder de laatste dagen en dat brengt bij ons een nostalgisch moment naar boven. 

 

Na ongeveer 30 minuten in het zadel besloot ik iets harder op kop te gaan rijden. De wind blaast nog steeds flink tegen maar toch halen we makkelijk 32 km/h. Nog ongeveer 20min doorknallen op dit tempo en dan zijn we bij de brug. Vanaf daar is het bijna alleen wind mee richting huis. 

 

Het enige wat mij belemmert om nog iets harder door te rijden is mijn onderrug. Even een korte uitleg. Sinds een paar weken heb ik samen met een fitness buddy besloten om mijn rug iets meer te trainen. En dit gaat fantastisch. Bijkomend nadeel is helaas dat de spierpijn iets langer duurt dan de gebruikelijke 2 dagen. En dus voelt mijn onderrug na enige tijd stijfjes aan. Ik stamp stug door, want mijn oplossing voor problemen is vaak om harder te gaan. Onder het mom van: "het moet gewoon even los gefietst en vooral warm worden."

Auw, wat kan een brug soms pijn doen.

Na veel draaien en keren komen we bij de Viaanse brug aan. Normaal is dit een peulenschil, maar vandaag blaast de wind enigszins in het nadeel en mijn rug helpt ook niet echt mee. Eenmaal boven vervloek ik een paar vogels omdat ze aan het krijsen waren, en daarna lekker een stuk afdaling.

 

Beneden aangekomen neem ik even een stretch moment. Ondertussen stelt Piet even zijn derailleur bij en eet een energy bar. Ik neem een gelletje. "Vanaf nu hebben we eigenlijk bijna alleen maar wind mee." zeg ik tegen Piet in een poging hem moed in te spreken. Het lijkt te helpen. We rijden samen naar een dorpje verder we worden zelfs verwarmt door de zon die moeite doet door het wolkendek te komen. Wat geeft de zon toch een hoop moraal. Ik krijg meteen zin om te koersen, dus ik neem weer de kop. Vanaf dat moment was het "Full gassss" nach house. Hoogtepunt of dieptepunt, ligt eraan wie je het vraagt, was met 37km/h over de klinkers in Nieuwpoort centrum. Ik kan je vertellen, dit is geen pretje op een tijdritfiets. 

 

Nou, tot zover mijn verhaal van vandaag. Nu eten, en dan hardloop training geven in S'hoven. Bedankt voor het lezen en tot snel!

1 Berichten

Zondagsrit. Gezelligheid met koetjes en kalfjes.

Zondagochtend 08:00uur. Gereedmaken voor de training deze ochtend. Elke week rij ik samen met mijn maat Piet Boom een zondagsrit. Meestal een duur training van gemiddeld 2,5uur, uitlopend tot soms 5uren.  Een duurtraining, of tenminste een verkapte duurtraining, omdat ik mij slecht kan inhouden. Soms kan een kleine brug, of een moment van zijwind, iets losmaken in mij, en dan wil ik ineens 5 per uur harder rijden. En helaas voor Piet, moet hij dan mee in mijn wiel. 

Sociale aangelegenheid

Maar de afgelopen 2 weken reed ik onze zondagsrit in mijn ééntje. Piet is een goede 10dagen ziek geweest en nog steeds herstellende. Vandaag was weer ouderwets gezellig en lol maken. En ja, zelfs ik, als eenzame strijder, moet dan toegeven dat het leuker is om te trainen met zijn 2en of met een groep. De tijd vliegt gewoon voorbij. Je praat over koetjes en kalfjes, of over dingen met van die dingen, op die weg met die dingen en dingen. Gelukkig weten we beiden wat we bedoelen. Wat ik bedoel te zeggen. Fietsen is meer dan een sport, of een hobby, het is bovenal ook een sociale aangelegenheid. 

 

Bedankt voor het lezen en tot snel weer!

1 Berichten

Zaterdag 27 mei 2017. 1/8 triathlon Krimpenerwaard.

Zoals jullie wellicht weten is één van mijn doelen voor 2017 om meer triatlons te gaan rijden. Via Instagram werd ik geattendeerd op de triatlon Krimpenerwaard, die op 27 mei 2017 gehouden wordt. Ik besloot maar meteen de koe bij de horens te vatten en heb mij ingeschreven. De 1/4 was helaas al vol, dus heb mij ingeschreven voor de 1/8. Hoef ik minder ver te lopen. Hihi.

Het parcours.

Even voor de leken onder ons. Een 1/8 triatlon bestaat normaliter uit 500m zwemmen, 20km fietsen & 5km hardlopen. (of wandelen, wat je zelf wil natuurlijk.) Maar bij deze 1/8 triatlon zal het bestaan uit 500m zwemmen, 25km fietsen & 5km hardlopen. 

 

Waarom ik liever een langere afstand doe? Omdat mijn sterkste onderdeel de fiets is, en hoe langer de afstand hoe meer tijd ik kan winnen of hoe langer ik kan uitstellen dat ze mij inhalen bij het hardlopen. Maar, buiten dat alles heb ik er nu al super veel zin in.

Specifieke training?

Ik zit volop in voorbereiding voor het wielerseizoen, dus dat komt wel goed. En met hardlopen ben ik momenteel veel bezig vanwege mijn rol als hardlooptrainer. Zwemmen blijf ik gewoon doen zoals altijd. Kortom, dat komt allemaal goed. Boven alles zal ik een aantal keer een pure sprint training inlasten, voor de snelheid, en om te simuleren dat je meteen vol gas moet. Dat laatste is iets van mijn lichaam niet zo leuk vindt. Uiteraard zal ik ook de wedstrijd een paar keer simuleren. Dus op hoog tempo fietsen, en dan direct erna 5km lopen. 

Als ik er alleen al over nadenk krijg ik al heel veel zin om daar aan de start te staan. "We're going for the win."

Mocht je nou enthousiast zijn geworden en ook willen meedoen? Kijk snel op http://www.triathlonkrimpenerwaard.nl/

 

Dat was het voor dit verhaal. Stel gerust je vragen, en voor nu, tot snel!

1 Berichten

Nieuw: Five Ten Freerider, Octane Pro One, Raceface 1x lever remote, Absolute Black oval, IXS trail RS

Nieuwe spullen! Omdat één van mijn doelen is om dit jaar enduro wedstrijden te gaan rijden heb ik besloten om een aantal upgrades of aanpassingen te maken aan mijn mountainbike. Het belangrijkste is een langere veerweg van de voorvork. Die was 120mm en is nu 150mm. Een verslag daarvan volgt snel. Voor nu, hier even een opsomming van alle nieuwe spullen die ik inmiddels gebruik.

Absolute Black ovaal

Daarnaast een aantal andere aanpassingen. Zo ben ik van een dubbel set-up naar een single set-up gegaan. Dat scheelt gewicht, en weer een shifter op je stuur. Tevens ben ik daarbij ook gelijk naar een Absoluut Black ovaal kettingblad overgestapt. Deze heb ik getest tijdens de Vaude Trans Schwarzwald en dat beviel erg goed. Niet zozeer dat ik voordeel in snelheid merkte, maar wel in soepeler draaien. En dat heeft natuurlijk voordeel bij het rijden over een gladde ondergrond. Gelijkmatig vermogen leveren is dan cruciaal om grip te houden. 

Raceface Turbine 1x lever

meer lezen 0 Berichten

2017. Een nieuw jaar, met nieuwe uitdagingen en doelen!

We zijn weer een jaar verder. 2017 is net begonnen en zoals altijd zijn daar de goede voornemens en doelen voor dit jaar. De trouwe bezoekers van mijn website zal nu al zijn opgevallen dat ik in het Nederlands schrijf. Waarom? Omdat een groot deel van mijn bezoekers uit Nederland komt. En voor mijn buitenlandse bezoekers is er altijd google translate.

 

Maar dit is slechts 1 van de vele veranderingen die zullen plaatsvinden op mijn website de komende maanden. Ik ga vaker relevante blogs schrijven, wil meer reviews gaan doen, en vooral meer avonturen aangaan. En onder avonturen bedoel ik vooral ook nieuwe dingen proberen. Andere trainingsmethodes, andere wedstrijden, andere invalshoeken. 

2016. Waar ben ik het meest trots op?

Wat een jaar was 2016. Mijn doel was om de goede conditie van eind 2015 mee te nemen en uit te breiden voor 2016. En dat is erg goed gelukt. 9 januari was al de eerste wedstrijd. Egmond Pier Egmond. Afzien, en plezier tegelijk. 

 

Alles draaide om het "klassieke" voorjaar, zoals ze dat mooi noemen. Met de Ronde van Vlaanderen & Luik Bastenaken Luik als hoogtepunt. De ronde vond ik persoonlijk de mooiste van het voorjaar. Vanwege de ambience en het speciale gevoel van over kasseien rijden. Tijdens Luik was de conditie beter, en de prestatie was beter, maar het had niet dezelfde sfeer als de ronde. 

 

Mijn mooiste sportieve moment van 2016 was mijn gouden plak van de Velomediane Claudy Criquielion. Heel het jaar draaide om deze ene wedstrijd. De stress werd daarom ook erg hoog, toen ik 2 weken ervoor ziek werd. Op de dag zelf kregen we ook nog te maken met de extreme hitte. Maar uiteindelijk was de beloning groot. Een gouden medaille. 

Dieptepunt van 2016?

Over dieptepunten wil ik niet spreken. Ik noem ze obstakels. Maar die heb ik eigenlijk niet gehad in 2016. 

 

Mijn enige teleurstelling is het feit dat ik de Vaude Trans Schwarzwald niet heb kunnen afmaken. Dit prachtige evenement begon veelbelovend maar door een heftige griep, moest ik de strijd al staken voor de 2e etappe. Daar heb ik wel een paar dagen voor nodig gehad om dat mentaal te verwerken. Het voelde als opgeven. 

Fietsmaatjes

Wat alles nog mooier maakt is dat ik de emoties en ervaringen heb kunnen delen met mijn fietsmaatjes. We kwamen niet altijd samen over de finish, maar de emoties en ervaringen waren fantastisch. En dat maakt voor mij sport nog net iets mooier. Dus Piet, Corne, Joost, Robin, maar ook Nieck & Rik van Scope cycling, super bedankt voor de ervaringen en herinneringen. 

Nieuwe doelen voor 2017?

2017 wordt op fiets gebied een heel ander jaar. Ik blijf mijn cyclo's rijden. Maar ik heb ook besloten om weer te gaan koersen. Het uiteindelijke doel is om dit jaar 1 koers te winnen in mijn klasse. 

 

2017 wordt ook een jaar waarin ik meerdere triathlons ga betwisten en deze ook specifiek ga voorbereiden. Halve ironman afstand. 


In Juli zal ik aan de start staan van La Marmotte. Dit zal mijn derde deelname worden. Met hopelijk een Gouden plak. Dit jaar ga ik ook 1 of 2 Enduro mountainbike wedstrijden rijden. Welke weet ik nog niet precies. Dat advies moet ik nog krijgen. Later hierover meer.

 

Kortom, vele sportieve doelen, en er zullen ook spontane inschrijvingen bij komen. Ik kan niet wachten tot alles begint.

 

Voor nu, dank voor het lezen, en stel gerust je vragen. Tot snel!

1 Berichten

New things, changes to website, and all new stuff!

It's been a while since my last update, but it's not because I wasn't working on new ideas. The last couple of weeks have been very busy and I've been thinking of some sort of strategy for the website. To get it a little more structured. So i've been asking around for advice regarding language, and planning. 

Language?

Yeah language. As I am dutch, it might be better to write my website in dutch, instead of english. Although I personally still prefer English. But some of my viewers and friends all said Dutch might be better. And there is off course always google translate. 

Planning?

Don't worry, i'm not going to be scripted and everything. Planning is more in regarding to when to post stuff. The context is still going to be the same. Fun and crazy!

 

More reviews & builds

yeah, thats a Unicycle. A gift from my friends on my birthday. The'll be a review with funny footage online soon!

Reviews about the Zhiyun Rider M will be online soon too, and i've converted my Fox fork from 120mm to 150mm travel. For my special project in 2017. More new about that later!

So, for now, if you have any ideas, or advise, please contact me or leave a comment, any help is welcome. Thanks for reading my blog today, I'll write to you soon.

0 Berichten

Yeah! Officially certified Running trainer / coach

Yeah, I did it! Officially a certified running trainer / coach now! Let the fun begin.

 

As of the end of January we (Total running) start with a base course containing some running analyses and specific running technique training. And also a 5km in 16 weeks program. Good stuff.

 

Keep watching this blog, and I tell you more soon!

0 Berichten

Trying to become a certified running coach / trainer

As some of you might know, I'm currently learning to become a certified running coach / trainer.

 

Why? I hear you ask. Well, firstly because I wanna learn more about the theory and science behind running. I've always been fascinated by the science behind any sports. From experience I know running is a lot more than meets the eye. The right technique can make you run easier and faster. But more importantly, the right technique can prevent injuries. 

 

My second reason is more career related. As my current job is ending at the end of this year, and I still have no clue what I'm supposed to be in life. A couple of friends suggested something to do with sports, because that's been such a big part of my life. I like the idea of doing a job that relates to one of your biggest passions. But there is a small doubt, because training and motivating yourself is something different than training other individuals. But I really like to give it a try. 

 

In the beginning of October I read a post on Facebook from a good friend, who is a massage therapist and personal trainer. He had entered for a training to become a running coach. Something clicked and I rang him saying, is this something I can do? He immediately said yes, and so I entered as well. 

 

From that day, we started bouncing business ideas and soon had a good plan to start something January. I'll keep u updated about how, what, and when. What I can say, is that we will have a different approach, and we will focus on training technique as well as training for endurance. We wanna provide the whole package.

First day. Back to school.

November 5th, It's the first day of my training. I'm excited but also very nervous. It's been 10 years since i've been in a classroom. Luckily for me it's not a classroom. The training takes place in the canteen of an athletics track. 

 

The training begins with an introduction. We all introduce ourselves and our background and it becomes clear to me that i'm the only one with almost no training or teaching background. But also that I have more experience as an athlete than most of them.

 

As the training begins we learn that the first day will be 70% theoretically and 30% practical. The first things we learn are about the human body. Which muscles you use, and what the correct names are, but also how many parts build up a muscle. This part is mind boggling. I know which muscles to train and how to train them, but to actually name them. My head's spinning right now.

After this, we start to talk about the different type of muscle fiber. Type 1, 2a and 2x. And what separates them. These are more familiar terms. The next chapter, about heart-rate zones and training zones are even more familiar. I'm glad I know something. But still. Tough stuff. 

 

And then we get to the reason we are all here. Running specific training & running techniques. As the trainer explains everything i'm analysing my own running techniques and quickly discover a couple of small faults. I'll explain these faults in a later video. Luckily for me this is when today's practical training starts. 

Warmup. trying to activate the right muscles.

As the practical part starts, we start with the base. Warming up. Why do we do warm-ups? The answers vary a lot. But it's to physically and mentally prepare for the training ahead. A warm up normally contains two parts. A general warm up and a specific warm up.

 

As we warm up we learn new techniques that helps us activate and train the proper muscles. So instead of a general warm up, it's actually a specific run analysis training. Very interesting and also very difficult to do. Exercises we normally don't do.

Assignment for next week. Prepare 10 minutes of specific training.

The last part of the training is back in canteen where we discuss today's topics and get our assignment for next week. It's to prepare 10 minutes of specific running training. As I hear this assignment i've got the perfect candidate in mind. My girlfriend. So, i'm sorry luv, but you're gonna have some sore muscles at the end of this week. 

 

Thanks for reading my story today, and i'll write to you tomorrow. 

meer lezen 8 Berichten

Mountain biking bike park Bergschenhoek

A fun day on the mountainbike

Mountainbike course Bergschenhoek is a nice man made course made mostly for XC and cyclocross riders. It's a fast course with some technical corners and short steep climbs. Once you get your heart-rate up to a certain level, you won't get it down easily.

 

Well maintained course!

We ride this course all year and i'm amazed by how well it's maintained. Whatever the season and whatever the weather, you can always do a good ride here. No deep holes and not a lot of roots. Well done to all the volunteers that maintain this course! We enjoy your hard work. 

Bikepark

For those of us who like to work on our trial skills, there is a small bike park with obstacles. As you can see in the video, it's a lot of fun!

 

Thanks for reading my story today and I'll write to you tomorrow. Please feel free to leave a comment below.

2 Berichten

Playing around in bikepark Vlaardingen.

Today I decided to go for a fun training on the trails. Not so much for training purposes, but mainly to have fun in the little bike park. 

 

In just a 50 minute drive i'm in Vlaardingen Bikepark. Which is mainly used as a XC trail. There's a 9km route that takes you through the entire park. The route houses a few tricky corners and some nice obstacles. No real hills, but there are some inclines.

 

For those who want to improve their skills there is small bike park which houses difficult descents, steep inclines, rock gardens, and wooden bridges / obstacles. It's not really tricky, but it takes some skill. 

Some endurance training with fun obstacles.

My plan was to ride the XC course 3 times at about 90% effort and then the 4th time at 100%. This would also let me find out how my new 27.5 enduro bike compares to my old 29er XC bike. Despite the smaller wheels it should be more agile in de slow and narrow corners. 2km into my first lap and I already preferred my new bike over the old one. It's so much more nimble. On the course there are a few choices in line. On one you need to cross an obstacle and on the other you don't. I always choose the obstacle. But with this bike, the choice is even easier. You can just play around with it. And after playing around you lock the front & rear shock and it feels like a fast hardtail.

Off course, it's not possible for me to get aerodynamic of low on the front end because of the slack head tube and 130mm travel on the Fox shock. But nevertheless it's very quick. 

 

The first 3 laps felt very comfortable and relatively easy. The 4th lap I gave it my best shot, and despite some near misses, I managed to scrape 2,5 minutes of my best time. And that was on my cyclocross bike. OK, that's also to do with my current fitness, and the fact that it wasn't -4 degrees outside.  But i'll take it.

Fun fun fun. Just playing around!

After my endurance laps, I went for a few nice laps on the bikepark. With nice obstacles to improve my skills on the bike. After doing a few laps, I planted my GoPro for some shots, and here's the result. At the end of the video there is also a FAILS video. 

meer lezen 1 Berichten

Update website & new stories coming soon!

As you all probably know, it's been quite a while since I last posted something new on my website. I've not been away or anything, i've just been carefully planning my next move. I wanna take this website to a new level and to do that, I need a bit of planning and preparation. So, i promise, lots of stories and adventures are coming online soon. But for now, here are some new videos from me riding with my mates the last couple of weeks. Winter is coming, so it's getting pretty cold. But the views are awesome. Enjoy! 

 

Please feel free to leave a comment below. Thanks for reading my story and I'll write to you soon.

1 Berichten

Vélomédiane Claudy Criquielion. Raceday.

27th of august 2016. La Roche en Ardenne. 8:48am. 

One of my main goal race is about to start. 

 

I'm feeling good, although slightly in the unknown about my form, as my recent races hasn't really been going to plan. But, there's nothing I can do about that know so i'm gonna give it my all and then it should be enough for a gold medal.

 

The day promises to be a nice one. With temperatures up to 38degrees celsius. Maybe a little to hot for racing in the hills, but better than in the rain.

 

I'm riding this sportive together with my mate Piet Boom, but he's just here to have fun. So we said to meet each other at the finish line. I promised him a cold beer there.

 

A last minute word to myself and then at precisely 9:03am we're off. Immediately it's a flat out sprint to the first climb. On the climb itself, 6%, 3km, I'd decided to go a little bit faster than normal and trying to average 325watts to get into a fast group. Reaching the top, the group immediately starts to work together to make sure the pace keeps high.

 

After 18km we're back at La Roche. And i'm hoping that maybe my girlfriend is there in the crowd. I don't see her, so I think she was unable to make it there at this time. No worries, she'll be at the 68km mark in La Roche to provide me with a new bidon and some gels. 

The Mur de la Vélomédiane

As this is my 5th start at this event, I know where to pace myself and where to push. And I know when it's going to hurt. And this race has a flew steep climb that are just a 10minute all out effort. As such is the Mur de la Velomediane. It says 8.8% average for 1.8km but I know it's really about the steepest sections at the beginning. The first 400m are 23.5% and then it's a 8% section for about 250m and then again a 350m 20% part. After that it flattens out. There is only one way to ride this climb. All out on your smallest gear. In the final sprint uphill I pushed 1449watts.

My girlfriend with a bidon and some energy gels

After this brutal monster it's about 10km to La Roche, which means for me, seeing my girlfriend and getting a new bidon with gels. Before the race we spoke about where to stand on the climb and how to attach the gels onto the bidon pro style.

 

At this stage of the race I was hurting a little bit, but to see your girlfriend there, and another good friend, is really helpful. It makes the pain easier to sustain. And I must say, they did a pro job, because not only did I grab the bidon, there were also some gels attached to it, with a little bit of sticky tape. Perfect! And it's on film.

Severe cramps and lower back problems

At about the 90km point I started to feel terrible. Severe cramps in my upper legs and hamstrings and some lower back stiffness. Probably one has to do with the other. This was really testing me mentally. I just couldn't put the power down like I wanted to. I kept telling myself to push on! Stretching it helped a bit. I knew that this was where my gold medal would be won or lost. This fight, between my mind and body eventually lasted for about 40km. Finally I was starting to feel better. No more cramps and my back had loosen up a but. 

meer lezen 4 Berichten

Velomediane. The day before.

Today is the day before our main race of this year. The Velomediane Claudy Criquilion. With its 174km and 3800 altitude meters it's one of the toughest sportives out there. Maybe only La Marmotte comes close to this experience. 

We left around mid day so we could have an easy ride into town to "warm up the legs" as they say. Apart from some traffic jams we had a nice ride towards our little hostel. Yes hostel, not hotel. It's like being 16 again on a school trip. But it's fun. A nice place with a nice atmosphere. 

After we arrived we got our bikes ready and went for a quick spin and to get some ice cream in La Roche, which coincidentally is also the starting place for tomorrow's event. 

Excited for tomorrow.

As you can see from the pictures we are having fun and are both excited for tomorrow. Apart from the result, we're going to have a great time and enjoy ourselves. 

Thank you for reading my story today and I'll write to you tomorrow. Please feel free to leave a comment down below.
1 Berichten

A solid training with the focus on the Velomediane.

"The best way to deal with disappointment is to look forward."

Today's training was going to be a nice solid ride on the tri bike. Me and Piet Boom met up at my place for a nice up tempo 80k ride.

A ferry to cross the river, then a 30k ride towards the bridge of Vianen, cross the bridge towards Nieuwegein and then do some laps on the cycling track Nedereindse berg. A small 2.6k track with a small ascent in the middle. It's not much, but enough to hurt the legs.

 

The first part of the ride we had a strong head wind, trying to average about 230watts. The next part would be to get to the track. At the track my mate Piet kindly offered to make pictures and videos of me riding the laps. Very generous of him, although I know his legs are still hurting a little bit from yesterdays ride. Nevertheless I took the offer and went off for about 5 laps of the track. My goal? Trying to average 260watts for the first 3 laps and 240watts for the last 2. And off course, pretending it hurts like hell when passing the camera. 

meer lezen 1 Berichten

Illness strikes

Just before diner my illness came back, and this time in such a way, which lead me to another visit at the doctor. This time I had a high fever and all the signs of the flu. The doctor told me to take it easy and eat a proper meal. So at diner, that's what I did. 

During diner the next stage was explained and the winners of stage 1 were honored. 

And yet another visit to the doctor

As my illness wasn't going away I made another visit to the doctors office for another exam. This time the conclusion was very simple. With the flu and especially the fever I'm not aloud to start the race anymore. 

This is where my race ends

So my race already ends on day 1. Off course I'm extremely disappointed. I cried like a little baby. It's not like i've trained for this the last year, but still, it was a great opportunity to see what I could do on the mountain bike. 

 

But in the end even I know, that with a flu and 4 tough days coming up. If by some miracle I would reach the finish. It would do more damage than good. And with my big race coming in just 2 weeks, I need to rest and prepare myself in another way. But quitting is just not something I do easily. And I don't like to be vulnerable. 

Feels a lot like being sent home from school

meer lezen 1 Berichten

Vaude Trans Schwarzwald day 2 (stage 1)

Start of the race

The first night was a night with not a lot of sleep. Sleeping in a large hall with 200 people can get noisy at night. Eventually I fell asleep and then my alarm went off. Filled with excitement I got dressed and went to get breakfast. I must say, an excellent buffet style breakfast. Good sandwiches, lots of choice in oatmeals etcetera and good coffee. During breakfast I caught up with my new mates from Belgium. They have experience racing this race from the years before. They tell me it's going to be a fast race. I can't wait to start.

 

After breakfast we get back to the mass camp and we prepare for stage 1. Packing our bags and leaving them to get picked up. Then checking out our bikes from the secured bike park. And we're off to the start. There is still an hour left to the start so the five of us try to relax in a nearby park. I quickly call my girl to tell her everything is great and i'm excited to race. 

11am. Jetzt geht's los

Just before 11am we are summoned to the start and in order of category we are placed on the start line. My heart-rate goes up to around 100bpm because of the excitement and not knowing what to expect.

"The legs are not feeling great today."

11am. Jetzt geht's los! With the gun setting us all free we all start to ride. There is still a 3km neutralized zone, but we are still going 35km/h. 

I'm glad when we reach the first climb of the day, because that means the bunch will split up in smaller groups. 

 

 

In the first steep sections of around 15% I quickly learn that today is not the best day for me. My heart-rate is high and won't go down, and the legs hurt. I'm struggling to find a rhythm. But I need to push through this. So I did. After about 18km we reach the first plateau and I make my way towards the doctors car. I'm not feeling great, A terrible headache and light fever made me take an ibuprofen. At km 40 I made another visit to the doctors car, and got the same medicine. After about 10 minutes my body starts to feel better and I start to make up ground. 

 

Bigger jumps bring bigger fun!

meer lezen 1 Berichten

Vaude Trans Schwarzwald day 1

It's always nice to pick up my racing numbers and race information. But on this occasion it's very special because this is my first ever mountainbike race. 

I'm excited as well as very tensed because I've got no idea what to expect. As I'm writing this post I'm waiting for my diner and also waiting for the official briefing. 

Here are some pictures of what was in my race bag.

Nice people and sleeping accomodation

As you can see I'm well catered for the coming days. A nice rugsak is included as wel and I'm happy with all the numbers and voucher.

I've already met some nice people who gave me some information about what happens during this race. They say it's very suited for roadies. So I think it'll be ok. We will see tomorrow. For now I leave you with some pictures of my sleeping accomodation and I will get back to having my diner. 

Thank you for reading my story today and I'll write to you tomorrow. Please feel free to leave a comment below.
2 Berichten

Suspension set-up and having some fun on the mountain-bike

Finding that perfect set-up

As you've seen by now, i'm more a road cyclist than I am a mountain biker. I love mountain biking because it allows a lot more goofing around and doing crazy stuff than on my road bike. Not that I don't try on the road bike, I do. 

 

Because i'm not on my mountainbike every week, I needed to set-up my suspension for the upcoming event. I think it's mostly going to be XC with a little bit of enduro down hill parts. That just seems like a lot of fun! With the suspension set correctly off course. 

Bike on the car, and let's go!

I decided to go to Zoetermeer bike park. It's easy to get there, and it's a small 5km loop with has everything in it. Steep ascents, and tricky descents. Ideal for setting up suspension.

 

After just a few hundred meters I needed to adjust the rebound on my rear shock because it was throwing me off the bike every time there was a small bump in the road. After a few clicks adjustment, everything was much smoother and very comfortable. My front shock was set up correctly already. With the 3 different remote settings it's very easy to shift between settings.  

Dropper post on XC bike?

A lot of people told me I was crazy to fit a dropper post on an XC bike. But after using it a lot, I'm totally satisfied with my choice.

It's easy to control and it gives me more room to move about to the rear when descending. I took some getting used to, especially choosing the moment to put the saddle down or up.

 

Here a video of me testing various things. In the end, i'm pretty happy with the result. 

 

Thanks for reading my story today and i'll write to you next time. Please feel free to leave a comment below.

meer lezen 0 Berichten

Wednesday evening ride with mates

As some of you might know, we have a small group of riders we ride with on Wednesdays and during the weekend. Even though sometimes it's hard to get everyone together, we try to keep in touch en ride together at least once a week. Today was no exception even though today was only me and my mate Piet Boom. 

This little loop of around 55km is a course we ride very. As we are only able to train after work during the week, we can only ride for about 2 hours max. During summer, we could ride a little longer, but during winter times, this lap is perfect.

 

Today was a good ride, even though Piet didn't have a very good day today, we could manage a steady pace and eventually achieve a nice average speed. Considering there were winds up to 30km/h we were happy with the ride. And even more happy with the coffee at my place. 

 

Thanks for reading my story today and i'll write to you tomorrow. Please feel free to leave a comment below.

2 Berichten

Update: Robin has been cycling for 4 weeks now.

Improvement after just 4 weeks

As you may have read in my older posts. I made a deal with my girl, she would try to train 3 times a week. 

 

Now, 4 weeks in, her improvements are incredible. The first ride, it was difficult to even to 20k at an average speed of 22km/h. Today we did a 46k ride at an average speed of 26,2km/h. The endurance is building, but more important, she's more confident on the bike. Even lifting the front wheel for small gaps in the road. I'm impressed. Keep up the good work babe.

 

Thank you for reading my story today, i'll write to you tomorrow. Please feel free to leave a comment below. 

0 Berichten

New partly sponsored Etixx nutrition for the upcoming races

Happy Hungry Crazy Face

As you can see on this extremely happy picture, I've just received an entire box full of great nutrition stuff for my upcoming races.

It's not sponsored, but I got a very nice big discount from Etixx.

How did this happen?

Well, actually, it's all made possible by my mate Piet Boom. He sells Etixx in his bike shop and was telling the Etixx representative about my blog and cycling goals. The guy got interested and told Piet that I should send an email with what was possible. So I did.

 

I told about the upcoming mountainbike stage race, my triathlon ambitions and all the races coming up. Further more, I told more about this blog and my goals with this platform. Eventually it's to write reviews and funny stories about cycling related stuff.

What do you use and what do you need?

After an interested email, that question was the end of the response. And it wasn't easy. Etixx have such a variety of nutrition products that it's difficult to pick a few. Eventually I stuck with what I know. With nutrition it's very important to stick with whatever your body is used to.

So, gels, energy bars, electrolyte drinks, and recovery drinks is what I need. And after a week or so, this was send to the bike shop. not for free or anything, but with a very nice big discount. And that makes me, as a large consumer, very happy! 

meer lezen 3 Berichten

Epic training day part 2 and 3

When I came home first thing to do was have a cup of coffee and discuss today fun ride. As Piet left for home, I quickly prepared for the run in de blistering sun. 

15min warm up, then mile repeats at 6min/mile

The plan for today was to do a 15 min warm up followed by some mile repeats at Ironman pace. Which for me should average around 6min/mile. At least, thats what i'm currently trying to do. Sometimes I can, and sometimes I can't. 

 

After the warm up, my body already felt tired and stress. So I stopped for 60sec to stretch my upper body. This seemed to help.

Then the mile repeats started with 2min between each mile. After 4 mile repeats I decided to do a sort of sprint session. 1min run followed by 30sec rest. Each run adding half a minute but still keeping the same rest time. After just 45min I finished my run exercise and went home for a quick recovery ride with my girl. 

Recovery ride with my girl

I grabbed something to eat and some iced water, changed into my lycra, filled our bidons with energy drink and we went for a nice recovery ride. Even though the sun was flaming hot, we still enjoyed the ride. 

meer lezen 0 Berichten

What to do to recover after a heavy training?

Stretching and resting

Personally I try to do several things. But most important is stretching and resting.

 

Active recovery and recovery shakes

Active recovery is a big part of my recovery. Especially after a hard and painful run, it's great to ease of the legs with an easy bike ride. Trying to get most of the lactic acids out of my legs. I also make a homemade recovery shake that includes: fruits, nuts, muesli, and honey milk. You can also use a standard recovery shake, that works good as well. I like to use my version for these kind of days. When i'm away and can't easy find the ingredients I like to use Etixx full complex training shake chocolate flavor. 

 

I also drink loads of fluids. Just to make sure all the vitamins and minerals levels are up again. 

Ice bath

Sometimes in summer or after training in extreme heat I like to take an ice bath. Well, I say "like" but nobody likes an ice bath. Those things are shrivelers. But it helps with muscle recovery and also lowers your core temperature which also helps with recovery. 

 

Overall recovery is also training. I think it's probably the part of training most underestimated and forgotten.

Don't forget, if your body recovers well, you can do another great training the day after. If you're still tired, the training won't be as good. 

 

Thanks for reading my story today. I'll write to you next time. Please feel free to leave a comment or questions below.

0 Berichten

Epic training day part 1

In trying to get more used to transition between cycling and running i'm going to train this the coming weeks. How? Well, simply by cycling at least 90km and afterwards running at least 10km. And more importantly, trying to do a lot of mile repeats at race pace. This is so my body can get used to the hard effort immediately after coming of the bike. I know it's not the full length of my Ironman 70.3 goal, but the long run effort I'll do at another time in the week. Also, my endurance is already there, it just needs to get used to a running rhythm.

Riding with my mate Piet Boom. Exploring for new roads

After riding in this environment for over 10 years now, all the roads look the same and you get the idea that you've seen every road. So exploring for new routes and new roads can be a lot of fun. My mate Piet Boom, who'm which I ride with 3 times a week told me he had a good idea for a new route. He elected to go a little more south than we normally do. I was in for it, so this morning we left at 8:30am, crossed the ferry at Schoonhoven and went on our way to the deep south. (not really, but that sounds better than Brabant)

 

After riding for about 40km we started reaching roads we've never seen before, and that made us happy. Also, going south meant going into the Biesbosch area, which is a sort of park in Brabant. Almost no houses, and lots of trees and water. And also, SHEEPS! LOTS OF SHEEPS!

As you can probably see, apart from all the sheep nr2 this is a beautiful environment to cycle and have a good training. What I like the most about this route selected, is the fact that there a lots of altitude chances along the way. Lots of bridges and lots of little uphill sprint. Especially in long endurance training it's nice to mix it up with a small uphill sprint or a sprint to the top of the bridge. To put it short, I had a lot of fun!

 

What's not to like. Training outside in the sun in a stunning environment with good company. Just having fun and talking about new bikes.

Piet, mate, thanks for the beautiful ride today. I enjoyed every minute of it.  

meer lezen 2 Berichten

Recovery ride with my girl, and then food food food

#NOEXCUSE

After my training day, I always try to make time to go for a ride with my girl. As we made a promise to each other at the beginning of her summer holiday to try and ride 3 times a week. So today was #NOEXCUSE for me. So, after a my recovery shake and a nice ice cold drink, we quickly went on our way together. 

"The pain will fade, all in time luv."

As you can see, she's still having fun, even though today's more painful than last time. She's experiencing the normal cycling problems. Soreness and painful legs. But that will fade, all in time luv, all in good time.

 

As for now, i'm very very very proud, and happy we can share these memories together.

 

Thanks for reading my story today. I'll write to you next time. Please feel free to leave a comment or questions below.

1 Berichten

Saturday: Triathlon training day.

Today was going to be tough. Planned for a hard 125km bike ride and after an immediate transition into a 11km run.

Difficult crosswinds on the bike

By checking the weather report I knew they predicted hard wind speeds up to 40 km/h. But I wasn't expecting it to be that bad.

But it was, from the start I got a firm head wind and that kept on coming for at least 40km. I don't mind head winds, but cross winds can be dangerous, especially in buildup arias. But I most say, the bike handles this very well. I still feel it, but it's not throwing me off the bike. 

45km tailwind

After the van Brienenoord brug near Rotterdam, I turned around and had a nice comfortable tail wind. The next 45km went by very quickly. With speeds getting up to 54km/h.

 

When turning at the bridge near Vianen, the legs still felt great, so I decided to push for the last 30km to get a good effort in. Average about 260watts for the ride was my goal. The last 10km I eased off a little bit, because I knew the run was getting closer.

A quick iced water and we were on the move again

After getting home, I quickly put on my running shoes, had an iced water, put on my cap, music, and got on my way again. Setting off for a 10km run, in 2 splits. 5km at 4min15sec/km pace and then 5km at 4min/km. With a break in between. letting my heart rate drop below 100 and the starting again. 


meer lezen 1 Berichten

VAUDE TRANS SCHWARZWALD


About 6 weeks ago there was a contest on the Facebook page of Fiets cycling magazine. The winner would get an all in ticket to the Vaude Trans Schwarzwald mountainbike stage race. To win it you just had to tell a story why you would be most suited for the job. 

 

I wrote:

"I think i'm suited for the job, because I like adventures and because of my road racing experience, my endurance would be no problem for a 5 day event. But more importantly, I will write about my adventures every day on my website." 

 

I'm the winner!

Yes! Yesterday I got the news, I'm the winner of the contest. I'll be on the start line on the 10th of august in Offenbrug, Germany.

Couldn't be more excited. This is going to be an epic adventure. Can't wait to tell you guys all the stories.

 

What did I win exactly?

 Well, an entry ticket, but also accommodation, breakfast and diner, it's all included.

meer lezen 1 Berichten

14km easy endurance building run




3 Berichten

An easy ride with my girl

As some of you might know, my girlfriend likes to cycle as well. Not as often as she would like, but nevertheless she likes it.

Now that she's enjoying her summer holiday we made a deal to go cycling every other day. At least try to do that. Therefor she can get used to the bike and build some endurance. So, today, after completing my own training, we had a quick diner and went on our way. 

First rides are always difficult

As you all know, after not cycling for a while the body just isn't used to it anymore, so you need some time to get used to it again.

If you're an experienced rider who's used to doing 10.000km every year, it's not a problem to leave the bike for a couple of weeks. But if you're new to cycling after a few weeks it feels like the first time again. Everything gets sore and everything hurts. 

Try to keep it fun, and gradually build confidence

What I mean by that, is to keep the rides fun. Not make them to long or to hard at the beginning. Once you'll get more and more endurance the rides will go further and become harder. That just happens. But for now it's important to keep the bike a happy place. 

Building confidence on a bike if you're no daredevil can be difficult. You can feel and hear everything on a road bike. It's also pretty twitchy sometimes. Confidence will come with the miles. So for now, just cruising a long and talking about how wonderful the countryside can be. And no talking about average speeds, wattage, maximum heart-rate, bike handling or position. Just butterflies and dragonflies.

She's having fun

So far, as far as I can tell, she's having fun on the bike. Today she'd even try to out sprint me at a town sign. She failed, but nevertheless a very nice try. And that shows a lot of confidence. A lot of confidence. Before today we'd only ridden at maximum 35 km/h and yesterday she reached a peak of 46km/h. Thats a massive difference. 

 

We also rode up a small bridge near Capelle aan den IJssel, called the Algerabrug. It's a short accent with 6% gradient but it can hurt a lot. But yesterday we rode up together at a steady pace of 22km/h. And I believe she could have gone faster. 

I'm a proud boyfriend

meer lezen 1 Berichten

New kit & helmet, thanks to Trek Customer Service.

Gift day! New kit & helmet

Today I received my new cycling kit & helmet from Bontrager, or specifically Trek bikes.

 

I really really like the kit. Nice baby blue with red accents everywhere. The helmet to fits like a glove.

 

Specs:

  • Bontrager Ballista BiB & shirt. Powder blue & Trek red. BiB size medium / shirt size small.
  • Bontrager Velocis helmet. White / viper red / bright silver. Size small.

After riding this kit for 6 hours now, I must say, that it's one of the best cycling kits i've ever used. 

 

Good fit, and good shammies. Which is nice, taking in account that this set normally would set you back € 340,-. For that money you do get great quality. 

 

The helmet took me some getting used to. The fit is great, but having used several Spiuk Dharma's in the last years this feels different. But after a few hours I god used to it, and hardly noticed it on my head anymore. And that is one of the best quality's for a helmet. Also the ventilation is great. In my old helmet the hotter temperatures could be a problem because of sweat coming down into your eyes, but with this helmet, no problems so far. And the helmet comes with attachable cap, for during those rainy days. And spare inner foam. 

 

All in all i'm extremely happy and thankful to Trek for sending this to me. Also the arm holders and new lid for my Draft box.

More amazing, this all got resolved within 5 days. That's amazing customer service in my point of view. 

 

Here are some pictures of unboxing it all. Please feel free to leave a comment below.

0 Berichten

Painful crash with TT bike

Auch...

On Monday afternoon I decided to go for a quick loop on the TT bike. Just to feel how my legs were after a weekend of intense training. 

 

At the turn around point near Capelle a/d IJssel I checked my average speed and power output. 34,6km/h and 249watts. With a tail wind going back I decided to give it all to try and get a personal best. But it was not to be.

 

After a little corner I stood on the pedals to accelerate when suddenly I was lying on the asphalt. I was in total disbelieve in what just happened. Had no clue. Luckily there were some cyclists there who'd seen what happened and they told me the story.

 

Apparently I flipped over the front bars and landed on my back. Looking over the data from my Garmin I was doing 44.6 km/h and with 0.4sec I was to a standstill. Don't know how many G forces that translates to, but it HURTS.

How did this happen?

After getting my bearings straight again and feeling if all my bones were still connected I looked at the bike. Did my chain break? Did the tyre explode? What had happend causing this sudden stand still. And then I saw what happened. 

 

An inner tube had escaped from my draft box and wedged itself in between my rear tyre and my frame. Causing an immediate handbrake effect. I suppose the Draft box II had opened on a slight bump and let the tyre out. Maybe a faulty design or a broken lid. Anyway, this is not suppose to happen.

The damage

Off course my clothing was wrecked and everything was torn to pieces. But I was relatively fine. I mean, it could have been a lot worse.

Abrasions and bruises hurt like hell, but they will heal. As for the bike, no real serious damage. Just a broken armholder from where my knee hit it, and some shavings of the left pedal. Everything else was fine. Obviously I had taken the beating. And how serious that beating was, I realized when I got home. My helmet had split in half. I've added some pictures below so you guys can see the damage. I'm sorry for those of you who can't stand blood. 

Trek customer service

After this had happened I put my crash on Instagram and immediately got contacted by Trek customer service. They wanted to know what happened and offered me new clothing and helmet. I must say, they were excellent. Very willing to think with the customer and it's nice to know they take you serious as their customer. A special thanks to Jeroen Grave, who's is Customer Service Representative for Trek Europe.

He and I met on the bike motion in Utrecht last year. 

 

Despite some bad comments on their Facebook page, I must say, that Trek has solved my complaints very well. Last year with a warranty brake problem and now with this inconvenience. I'm extremely happy with everything they've done for me. 

 

On Friday I was called to day that my new kit, helmet and replacement parts for the bike would be arriving as soon as possible.

When it arrives, I will upload the pictures of the new kit and helmet. 

0 Berichten

Recieving new Schwalbe tires

Schwalbe one tubeless testing

About 14 months ago I was asked by a friend to test new Schwalbe one tires. Namely the tubeless version. A complete kit was provided and we were eager to start putting the tires on. After several failed attempts and a very messy garage, we managed to fill the tires with air and sealant. A word of advice, PLEASE DON'T TRY TO DO THIS IN YOUR MOMS KITCHEN. OR WORSE, YOUR WIFE'S KITCHEN.

Why tubeless?

For those of you who are not familiar with tubeless set ups, a little explanation. Tubeless basically means without inner tube, Just like a car tyre. On race bikes it's a relatively new principal but it's been used successfully in Mountain biking for several years. 

 

The main reason for going tubeless on a bike is simply the fact that you're able to loose the inner tube. Instead of an inner tube you fill the tyre with sealant. In case you do get a puncture the sealant is suppose to seal the hole. Also, tubeless is great for pinch flats. Because there is no inner tube. And therefor you're also able to run lower pressures. Which in theory makes the tires more comfortable. 

First ride

The tyre does feel very different. They are somehow lighter and seem to run more easy. And the noise is great as well. Because of the air chamber, the tires make great noises when cornering. Handling wise, they feel different to clincher and more similar to tubes. But they feel light in steering. Rolling resistance they feel to me more like tube then clincher. Although I must say, that a good clincher tyre with light inner tubes does feel very fast these days. 

The sealant works, or does it?

meer lezen 0 Berichten

Brabantse Strade Bianche

The Dutch Strade Bianche.

A few months ago I was alerted to a new kind of cycling ride in and around Mill (NL). It was called the Brabantse Strade Bianche and as the name suggests. It involves a lot of gravel roads mixed with tarmac roads in between. For those of you who are not familiar with the real Strade Bianche in Italy, a very small history lesson, with thanks to Wikipedia. 

 

The Strade Bianche, oficially called Strade Bianche - Eroica Pro, is a road bicycle race in Tuscany, central Italy, with a finish in Siena. It has been held annually since 2007, on the first or second Saturday of March. The name Strade Biacnhe (Italian for white streets) stems from the historic white gravel roads that are a defining feature of the race. More than 50km of the total distance are raced on dirt roads.

 

Special bikes?

 

There has been a lot of development the last 12 months on grvael bikes. Specific bikes for riding on dirt or gravel roads. And I do sort of get the appeal for gravel bikes, although I would then buy a cyclecross bike.

 

This race would be suited to use that kind of bike. Wider tyres, more clearance and maybe even disc brakes. Would be perfect.

 

But me, and my mate as well. We'll be using our full on race bikes with 25mm tyres on about 6bar / 85psi of pressure. Good to mention, we both weigh around 73 kilograms. If you're a heavier rider then I would advise putting in some more pressure. Also worth mentioning. We are using a normal clincher set up with Schwalbe Light inner tubes. If you're running tubeless you can get away with lower pressure without running the risk of a pinch flat.

 


The route.

Coffee before the ride.

While waiting for our friends from Scope cycling. My mate Piet Boom and I grabbed a cup of coffee and discussed various things. Most of which are pointless. But fun nevertheless. One of the more important ones was how we notices this ride attracted a different kind of cyclist.

When you ride a Gran Fondo or a sportive there is always a kind of competitive side to the ride at that attracts a specific kind of cyclist. Not everybody is, but most of them are. With this ride however it seems to be different. All kinds of cyclist turn op. Some on gravel bikes, some on mountainbikes and even some on hybrids. We really liked it. Cycling is for everybody and everybody should be able to enjoy these rides. 

 

There was also a very relaxed atmosphere. No pressure, no talking about times, just talking about bikes and the weather. It's nice to start the day like this.

meer lezen 3 Berichten

Making training schedules and sticking too them.

Every six weeks I pick up my little calendar and write in my specific training schedule for every day of the week. Why every six weeks? Because I need to mix it up, to keep it interesting, and to push your body to do new things. But the most important reason is that some training loads your body just can't sustain all year. 

 

So for me it works to make a new training schedule ever six weeks. I don't do major overhauls, after all, i'm still a triathlete, so it's always going to be with that kind of race in mind. Also part of the schedule is a monthly weighing at my local gym. Just to see what's what. But it's more about keeping a checkbook rather than actually being interested in my own weight of fat percentage.

 

My training schedule also varies when there are races or specific goals that i wanna working towards. 

 

In having a freelance job it allows me to basically make my own working schedule. Often people think that's very convenient and most of the time it is. But sometimes it can also be difficult. As my working hours are never the same. 

 

And that's the main reason for this post. I'm sure everybody copes with these "challenges" in training schedules. 

 

On Wednesday for instance I'd normally be in the pool from 7 till 8 am. Than do some core work in the gym, and then a training ride in the evening with friends. Last Wednesday, I had to chance everything because of an appointment in the hospital in the morning and an evening seminar at work. 

 

Do you guys experience these "challenges' as well and what's your way of dealing with them? Let me know in the comment below.

 

 

0 Berichten

Sunday morning training with mates.

Almost every Sunday, on the schedule there's an endurance ride with my mates. Most of the times it's just me and the Brother Piet & Corne Boom, but occasionally some other friends join in. More riders equals more fun. Riding with a group can be great, but you always have to focus on your own training objective. 

The route.

Today we set off for a 100+ kilometer ride, starting with a strong head wind, then a big peace with tail/side wind, and to finish the training, some head wind.

 

My training plan was to go hard for about 22 kilometers, but not too hard from the beginning, about 220 watts. Then do a hard sprint on a bridge to get the heart-rate to the max. Then a 50kilometer hard time trial ride towards some bridges, On the bridges easy off a little bit. Then a strong time trial towards home. 

 

In the end, training went great. As planned. With great views and great roads, this route is always a smile maker. 



Trainingcamp Tenerife day 8 (going back home)

Today was all about resting the body. The hard work is done. Now just relaxing and waiting at the pool. Getting some sun and some sleep. And off course, coffee.

 

After a well deserved breakfast I had to check out of my room at 10 am. My ride to the airport doesn't arrive until 4 pm, so there was a long time in between. I thought about maybe riding the mountainbike on the beach, but decided not to as I was already feeling very tired.

 

So I decided, to just relax at the pool and enjoy the sun. 



At 4 pm I got on ride to the airport. Unfortunately the bus got stuck in traffic and we ended up being very late at the airport. But luckily the plane was delayed. There had been some delay leaving Amsterdam airport and afterward they had some delay arriving at Tenerife Sur, as there was a plane with technical problems blocking the landing strip. Eventually my plane left 90 minutes later as was expected. But that's ok, stuff like that happens. 

 

During the flight I watched my favourite documentary about Craig Alexander. For those who not know Crowie, his nickname, he was the first Ironman 70.3 world champion and a three time winner of Kona. The Ironman world championships in Hawaii. He's also the current record holder for the fastest ever time in Kona history. His last win, at age 38 was in 2011.. What an amazing athlete. 

 

As the time flew by (word joke), food was delivered and after having a delicious vegetarian pasta, the plane already started descending towards Amsterdam airport.  4 hours flew by in minutes. That means I finally get to hold and kiss my girl. Missed her so much on this trip. I don't mind going on training camps like this, but leaving home is always hard. 

 

 

After the plane had landed I got out into the little gateway and immediately wanted to be back in Tenerife. Damn, that's some cold weather. Has Holland not realized that it's already summer in this part of the world? Picked my bags up, and then, as I was traveling through customs I got to the arrivals hall, and there was my girl. Already crying. haha. A million minutes cuddle and several thousand kisses later we were on our way back home. And I tell you, nothing beats home. 

 

 

Thanks for reading my story today and i'll write to you next time. Please feel free to leave a comment below.  

1 Berichten

Trainingcamp Tenerife day 7 (Sunday)

Recovery & trial hunting

Today is the last effective day of this training camp in Tenerife. After yesterday's heavy ride up El Teide today was about two things. First to get a recovery ride of about 50 kilometers on the racing bike. Just to ease the legs, and get the blood flowing through the body. Nothing special training wise, just keeping the watts and the heart rate low. It was also a great excuse to get some nice video's for the website. I'll be uploading them in a few days. 

 

The second part of the day was about some trial hunting on the mountain bike towards a little decommissioned building on a hillside not far from here. I've been seeing this sad looking building everyday as I rode past after ascending El Teide. Today was the day to finally try to get up there.


From being here more than a week now, I know the roads a little bit. So I knew were to go, more or less. After reaching Costa Adeje I had tot turn onto a forbidden part of the land somewhere. Eventually, after some searching I reached the entrance of the road that is suppose to lead up to the church. At the entrance there was a big sign saying "prohibido el acceso". Which translates to me "have fun".

 

The first part of the road was still on tarmac which meant good steady progress. But after a few kilometers the tarmac just sort of stopped. Instead I got these big loose rocks. I had myself another enduro stage. A lot of fun navigating these difficult roads. At this point I also reached a little horse range. There were no people there, but there was a very annoying dog which kept barking like crazy.

 

A few kilometers further there were a lot of abandoned houses. Somewhat like a ghost town, and it's exciting and scary at the same time. 

Cars that have trees growing out of them, house with lots of graffiti written of them, some cats and again some dogs. Very friendly dogs & cats this time. 

Up ahead I could see the church building getting bigger and bigger, which meant I was getting closer and closer. I must say it again, the views are incredible, even at only 350 meters altitude. After getting up to 400 meters altitude I reached a little house on top the hill. A sort of american style house with lots of abandoned cars and old material. But also, funny enough, chickens. So somebody must still be using this place for something. I decided to stop here for a nice panoramic shot. 

After having eaten some tasty Etixx strawberry energy bars, I remembered a story that a few locals had told me about this part of the hill. Basically what they said was: People don't like trespassers and sometimes they do own a gun. So I got on my way. Don't wanna be shot on my last Sunday in Tenerife. Would be a bit of a bombshell. 

 

The roads are still used here, because it's more fine grid that i'm riding on now. After a few hundred meters I started to go down a little bit, and then I had to make a small deviation from the main road to get onto a food path that lead up to the church. All in all I must say, this my Garmin didn't let me down. It knew all the roads here. I stopped for some more pictures and got on my way again.

meer lezen 0 Berichten

Trainingcamp Tenerife day 6 (Saturday)

"El Teide, thanks for having me."

And then it's already Saturday. Only 2 complete days of training possibilities left. Monday evening i'm flying back to the Netherlands. So Monday will just be on the mountain bike exploring the unexplored parts of this region. I've spotted a nice little abandoned church on a hillside about 10 kilometers from here. I will try to ride there somehow. And please don't get me wrong. I've loved every moment here, but it will be so nice to hold my girl again.

 

Yesterday I decided today would be a ride up El Teide again. This time starting from where I am right now, riding via the coast to El Medano, then make my way up via Granadilla and Vilaflor all the way to the top at the Paradores Hotel. This is were all the pro teams stay when they to an altitude training camp here at Tenerife. The hotel is situated at around 2250 meters altitude. 

 

I must say, today was one of the best day's this week. Sunny all day, with just some small clouds during lunchtime. I love the heat, the burning of the sun, I just love the extra dimension it adds to your training. Thinking about hydration and staying protected against the sun are just the obvious ones. Some people just cope with these conditions better than others. Most of my mates prefer the colder temperatures. Luckily for them we live an train most of the time in the Netherlands. 

 

Back to the route i'd selected today. The route towards El Medano is a tough one. It's constantly going up and down with different gradients. With eventually reaching El Medano after 30 kilometers you start all over at 33 meters altitude. If you think about the total ascent of almost 2200 meters, you know it's going to be a long climb. At least the summit is still 60 kilometers away, so you think the gradient won't be that bad. But don't be fooled. The climb is very consisting throughout the way, but there are some hard parts with gradients in double figures. But having said that, this ascent from El Medano is very easy compared to the one I did on Monday. No gradients above 12% today. 

 

 

Halfway up the climb, just after Vilaflor I was joined by some Tinkoff riders, unfortunately no Alberto Contador. He was already ahead of the group. Very disappointing, but a good thing because it now meant that the riders were taking it much easier. So even I could keep up with them. Mind you, we were still pushing 250 watts all the way to the top. 

 

The last 9 kilometers of the climb are very hard but also very very beautiful. Lot's of trees and amazingly smooth asphalt. I can see why the pro's like to train here. 

Reaching the top, were it says UNESCO world heritage, I decided to stop for a few nice panoramic shots. The Tinkoff guys pressed on towards the hotel a few kilometers further. They had a date with dinner and a massage. I know what I would choose. 

 

I regret stopping there, because although it was stunningly beautiful, it now meant that I had to do the last 5 kilometers all by my self. Don't feel bad for me but the last 5 kilometers is mostly 2% uphill with a some places 7%. Still doesn't sound that bad, but please do take in account that the wind is completely free and blowing like crazy over here. That's a top tip for anyone going to the top of El Teide:

"At the top it's almost flat, so off course there is a lot of wind."

 

After some terrible slow kilometers I reached the hotel. Greeted some riders and other random people who were clearly thinking I am a pro. Some of them even wanted a picture with me, don't know what for, but it's all good for me. So if you guys see some random pictures on Instagram with an unknown cyclist, please let me know. 

I ordered a coffee in the restaurant and there I had a brilliant idea. At least, it seemed brilliant at the time. I now know it was the lack of oxygen in the air which made my brain perform even worse than normal.

 

I thought it would be nice to say goodbye to this volcano in a special way. And I didn't wanna just say: "Goodbye and i'll see you next time." No no, I decided it would have to be something different, something more meaningful. So I thought, maybe I should kiss the lava? But no, because lava, as I found out earlier this week can be very sharp. So I was thinking and thinking and then I had it. So I set off, wanked towards a cave, picked up a nice rock, and said some kind words, and threw the rock against the cave. Seemed greet at the time, but when, after a long descent, I reached sea level. And my brain was finally working in it's normally crazy way, I was thinking about it and essentially what I did was throw a rock onto another rock. What will people be thinking up there. 

 

Thanks for reading my story today, and i'll write to you tomorrow. Tomorrow will be a double bike day. In the morning a small 70 kilometers ease ride on the racing bike, and in the afternoon, after I watched Valentino Rossi win the Italian MotoGP, I will do a nice trip on the mountain bike. 

 

Please feel free to leave a comment.

3 Berichten

Trainingcamp Tenerife day 5 (rest day)

A visit to La Gomera.

Today was planned as my well deserved rest day. After 4 days of intensive training my body needed the day off the bike.

Sometimes, for me at least, it's important to do other things, just to remind me how much I love riding my bike.

 

So, today I planned a visit to La Gomera. A small island next to Tenerife. From the east coast you can see it. If it's clear outside.

The trip lead by bus to Los Cristianos, a 50 minutes ferry to San Sebastian(which is the capitol of La Gomera), a roundtrip on the island by bus and some hiking on foot.

My alarm rang on a bitter early time. 6 am. Yes 6 am. Even the "early" birds were looking at me and thinking, what a fool.

Got picked up by bus around 7 am in which we headed towards Los Cristianos. There the ferry left exactly on time at 9 am. 

As we left the harbor there were dolphins behind the boat. Amazing, seeing these animals in the wild. And they seemed to be having so much fun.

 

Reaching San Sebastian, we went straight on another bus for the round trip on La Gomera. I can tell you so much about this island, that was born around the same time as the other Canary islands. With 1600 meters altitude as the highest point, it's also a very hilly island. 23 by 22 kilometers wide. It used to be much bigger, but because of erosion it just keeps getting smaller. You can see the abandoned houses and buildings, that were on a hill, that is no longer there. The island really has got two sides, because of the wind direction. 

 

There is a national park, which is considered UNESCO protected monument. And also a whistling language. This is also considered a UNESCO heritage. It's in fact so important to the locals that the whistling language is compulsory at school. Just to keep the legacy alive.

Originally developed as a universal language in a time where there were no phones of landlines.

 

We had an amazing day on the island. There is so much to see and so much to tell. Just one more thing, which I find interesting.

San Sebastian was the last stop for Christopher Columbus on his quest to find a shortcut trade route to India. Eventually discovering America. Funny, how things can turn out. 

 

That's really all I got to say so far. Take a look at the pictures en let me know what you think. Tomorrow I have another date with my bike and El Teide.

 

Thanks for reading my story today and i'll write to you tomorrow. Please feel free to leave a comment below.

Erosion

Because of wind erosion everything changes over time. 

National Forest

UNESCO heritage.

Restaurant

Local restaurant where they show whistling language and teach it as well.


5 Berichten

Trainingcamp Tenerife day 4 (Thursday)

El Medano and a visit down memory lane.

As is the case everyday I woke up around 9 am to do my morning stretching before breakfast. I found that this warms up my body, and this helps me, especially when the road starts going up immediately. Yesterday evening I decided today was going to be a ride along the coastline towards El Medano. In doing so I would also get to see the airport from the other side. As I haven't really seen it, since I've arrived.

The route selected was a nice road that leads through all the coast villages and city's along the way. 

 

Somehow the legs felt amazing today. Something I didn't expect after 3 hard days. But nevertheless, progress was fast and easy, despite some hilly villages and coast roads. 40 minutes into my journey I came across Karting club Tenerife. Not many people now this, but before I became a fanatic cyclist I was a racing driver. Starting with go karts when I was online 9 and ended up being many times champion. Even winning an European championship in Germany. So, in seeing the young kids starting their first laps made me think about the olden days of spending every weekend on the race track. Learning and having fun along the way. 

Surfers, Kerosene smells and pigeons.

After about 24 kilometers I reached Los Abrigos, which meant I was now driving right behind the airport. The road between Los Abrigos and El Medano sits right between the sea and the airport strip. A weird combination. Riding in between the two you get the many surfers on one side, combined with the smell of kerosene. Not many planes take off and land on this airport but I was lucky to see a few. My grandpa was a plane enthusiast and he and I would always try to tell which type of plane passed through the sky. I'm not a huge believer of greater things, but my grandpa always kept pigeons. On his funeral we freed pigeons, as a symbol to release his soul. Like is said, not a big believer, but nevertheless, there have been pigeons close to me every time I stopped somewhere. That shows me that my grandpa is always there protecting me and watching over me. 

El medano - San Miguel via Granadilla.

Enough with the sentiment. In reaching El Medano I reached sea level and then made my ascent back up towards Granadilla. 

A couple of days ago I did the climb to Vilaflor from Granadilla and from Arona, but there is a third way to getting up there. And that's via a small town called San Miguel. No, not the beer, but a town. The climb then takes about 12 kilometers, with an average gradient of 9%. But to get there I first have to go all the way up to Granadilla. The road up there isn't spectacular. Very busy, and very straight forward. Reaching Granadilla I stopped at a gas station to fill up with water. 

Riding up to Vilaflor with Ag2r la Mondial.

meer lezen 3 Berichten

Trainingcamp Tenerife day 3 (Wednesday)

Los Gigantes

Woke up this morning to the soundtrack of Flashdance. I think it was some elderly people doing aqua gym in the pool. Not something you need to see, trust me. As I opened my apartment doors the sun was welcoming me. The thermometer was showing 29 degrees Celsius. So, a perfect day for cycling.

 

Whilst having breakfast and a coffee, I remembered the 2 Belgian guys from yesterday mentioning something about these amazing cliffs emerging from the sea called Los Gigantes. I just had to check it out. 

 

I selected a nice "easy" road up to Los Gigantes. Easy is a very relative meaning on this island because nothing is ever easy around here. You either go up, or you go down. There's not much in between. And I can't believe these words are actually coming out of my mouth. But I really miss the boring flats in the Netherlands. Anyway, enough sentiment for today. The road was very beautiful and despite the up & downs the going was very easy. I made a small tourist deviation towards Puerto de Santiago, because the Belgians told me to do that.

 

I'm glad I did. Lots of people, nice cars and beautiful ships in the harbor. And to top it off, on of the most beautiful coastal roads I've ever cycled on. Luckily I have just the song to guide me on this road. Jimi Hendrix - Voodoo Child. Always loved that song on the Top Gear Vietnam Special. The road turned and turned and then I was rewarded with a beautiful sight. The cliffs of Los Gigantes. Just like the White Cliffs of Dover apart from the fact that those are white, and not as tall. Anyway, a must see for everyone who ever comes to visit Tenerife.

Santiago del Teide

Having covered only 26 kilometers so far, I decided to just move forward and follow the signs Santiago del Teide. After a few hundred meters I stopped at a gas station for some cold water and a coke. The coke would be my reward once I reached the top at Santiago del Teide and the water was to prevent me from dehydrating. At altitude the body needs to be hydrated properly. Something I forgot the first day I was here. Moving on and quickly climbing towards 900 meters altitude I thought I made a wrong turn somewhere and ended up in Switserland. Everything was so clean, and green. Like a Swiss alpine road in the summer. Everyday i'm more amazed by how many beautiful roads there are in Tenerife. With goosebumps and painful legs I reached Santiago del Teide. At 1385 meters altitude, there's nothing special there. Just a village with some cafe's. Luckily I found a nice comfy sofa, so I could enjoy the few and my well deserved coke. And take a picture of a horse carriage.

meer lezen 5 Berichten

Trainingcamp Tenerife day 2 (Tuesday)

"Did I make a wrong turn? How did I end up in Virginia, U.S.?"

 

After yesterday's ascent on El Teide today was all about riding a nice easy loop around Playa de Las Americas. The plan was to go to Playa de Las Americas and then take the small roads towards Vilaflor. This a small village, mostly known for it's Bordega vignes. 

 

I put the route into my Garmin and it recons it's about a 65 kilometer loop. That's exactly what I needed. After my morning coffee, breakfast and a Facetime call with my lady at home, I went on my way. 12 kilometers into the ride I reached Los Cristianos, make a left turn and end up on one of the toughest climbs I've ever done. The gradient didn't go below double figures. In just a few kilometers I reach 400 meters altitude and then my Garmin kindly asked me to make a right turn at the end of a road. There was no right turn, except a very narrow off road trial. Not today. A quick check on the map, and a talk to locals, it turns out the road was there 10 years ago, but isn't anymore. The only way, was to go all the way down to Los Cristianos and to go back up again on the next road. Luckily the ascent was very steep, so the descent took only minutes. Reaching sea level I made another turn onto the main road towards Vilaflor. 

 

The first 4 kilometers were on a dual carriageway. An easy 6% gradient made the going very easy. And the tailwind helped as well.

After 4.5 kilometers the road turns into a single carriageway and at one point I thought I made a wrong turn and ended up in Virginia in the U.S. What a beautiful road. I thouht to myself: "This must be the best road I've ever cycled on. Including the Alps." The road was that good. 

"Mclaren P1 sports cars."

Loads of switchbacks with every time a more beautiful view. Around 1100 meters altitude I emerge above the clouds and immediately am welcomed by the scorching sun. The warmth is very nice, as the clouds were quite cold to ride in. Looking down the road I've ridden so far I can see a few Mclaren P1's coming up the climb. It's funny, because not many are sold in Spain, but today I saw at 6 of them in a variety of colors. I love the design of that car but why do people choose orange or yellow for their million euro sports car? That thing is so loud, people will have no trouble seeing of hearing you. Something Jeremy Clarkson once said came to mind: "You can have so much fun on this road, followed by such an enormous accident."

meer lezen 5 Berichten

Trainingcamp Tenerife day 1 (Monday)

"Sometimes Garmin doesn't have a clue."

 

Sometimes things just don't go as planned. Today was supposed to be an easy recon day. But it quickly turned into a 58 kilometer ascent to El Teide. 

 

The day started by getting some essential groceries. Pasta's, bread, tuna, Nutella, and the most important thing: Coffee. There is a supermarket close by and everyone is very helpful there. Also compliments to my apartment. A 3 room king size apartment is more than I need but it's nice to be able to put my bikes in separate rooms, if they get into a fight. 

 

After breakfast I got ready for my recon day on the bike. Pumped my tires up and got on my way. The weather wasn't particularly good today, only 22 degrees Celsius but it still beats the 6 degrees they got back in Holland today. I selected a 85 kilometer route towards the most northern point of the island. On the map it showed a 1200 meter ascent but no heavy percentages. After a few kilometers I realized something important: "Sometimes Garmin hasn't got a clue about the environment." After only 8 kilometers I had already climbed to 564 meters and was still climbing. Also, the gradients, are not what it seemed to be because after about 18 kilometers I passed through a small beautiful village, only to make a right turn onto a 35% incline. Luckily after a few hundred meters it got better. 18%. Alright, enough bitching on Garmin. What was the route like? Simply said: "Brilliant". Small roads, tiny villages with amazing friendly people cheering you on, loads of switchbacks and great new asphalt. 

 

24 kilometers into the ride, I was on 1145 meters altitude. Garmin told me to turn right onto the TF21 which leads to El Teide. Then it wanted me to turn left, but there was no road there. I love cycle cross and don't mind some gravel riding with my bike, but turning left into a lava field, didn't really seemed to be the best idea at the time. At least, not on the first day. 

 

This is when I decided to push on towards the top of El Teide. And i'm so glad I did. What a stunning road. Well, not the road, because that was terrible. But the scenery just kept changing and kept getting better. As I mentioned before it was very cloudy, but at 1450 meters altitude I climbed into the clouds, to submerge out of them at 1600 meters altitude. And the reward was an amazing view with a sort of snow blanket on top of Tenerife. And in the background, El Teide. 

 

"Just like Ironman Hawaii."

In the following kilometers the scenery changed once again, from a beautiful forest road into a scene from Ironman Hawaii. There is just something amazing about riding through the lava fields. The smell, the wind and especially the temperature. The lava rocks are amazing at holding sun warmth. Also, I have to mention the car & bus drivers one Tenerife. They are very patient and drive very safe around cyclists.

 

After 59 kilometers of mostly ascending, I reached the highest reachable point on this side of the volcano. I stopped at a restaurant for some water & a Coca Cola. Then I went on my long way back. Luckily it's mostly downhill. But there are a few uphill bits as well, and they turned out to be very hard at the end of such a long day. I reached the hotel after spending almost 6 hours on the bike. 

 

Recovery starts immediately after I got into my apartment. Because tomorrow is another cycling day. So the Etixx recovery shake it is. And after that a chocolate milk. Creating some dinner while talking to my girl at home. Cycling adventures are amazing, but I'ts hard leaving your girl at home. Whilst enjoying dinner and writing to you all, the entertainment team is having a kids disco.

 

 

Thank you for reading my story today and I'll write to you tomorrow. And please feel free to leave a comment. D.L.

meer lezen 1 Berichten

Trainingcamp Tenerife departure

1 Berichten

New website is finally taking shape. But still loads of work. Stories to tell, photo to upload. #workinprogress

0 Berichten