BEMC Marathon Bertrix 2018

20km afzien in het wiel, 80km trainen voor de Velomédiane.

De BEMC marathon. Het kleine broertje van de BEMC 3-daagse rittenwedstrijd is een marathon verreden in en rond Bertrix in het hart van de Belgische Ardennen. 100km met daarin 2700 hoogtemeters verstopt. Ik zeg verstopt, maar eigenlijk slaan ze je ermee om te oren. 

 

Een kleine flashback. Precies 12 maanden geleden stond ik ook aan de start deze wedstrijd. Zonder ervaring maar met een goed vormpeil na training in Oostenrijk. Die dag zette een beetje een trend voor het einde van 2017. Vallen na 20km met een open wond als gevolg. Volledig eigen schuld. Gewoon te hard willen gaan in de afdaling. De wedstrijd wel goed uitgereden maar daarna ondervonden dat doorrijden met een blessure niet ideaal is. 2 weken van niet lopen en fietsen volgde. De trainingwedstrijd, die bedoeld was om extra hardheid op te doen voor de Velomédiane 10 dagen later, werd uiteindelijk de wedstrijd die roet in het eten gooide. 

 

Dit jaar stond ik met een andere vorm aan de start. En vooral een andere mindset. Geen onnodige risico's nemen, en vooral trainen met het oog op de Velomédiane over 10dagen. Ingeschreven als licentiehouder en dus mocht ik vooraan starten bij de "echte" mountainbikers. Een kort praatje bij de start met Erik Dekker die vertelde dat hij zich niet super voelde. Even had ik ilusies dat ik hem wel kon bijhouden. 

 

Iets over 10en werd het startsein gegeven en daarna volgde een hectische 10km met vele inhaalacties, twijfelachtige bewegingen, en verkeerd rijden. Dat wil zeggen, het hele eerste peloton reed verkeerd. Gelukkig kwam iemand er snel achter. Ik realiseerde me het pas toen de eersten weer terug naar beneden kwamen. Ik zat immers toen al met mijn neus op mijn kader om maar bij te blijven. Op zo'n 4 km voor de eerste post gingen we een erg steile klim op, ik kon 400m aanklampen maar toen werd het me allemaal teveel. Ik moest echt even passen. Toen ging direct de knop om. Genieten nu en 80km goed doorrijden als training. 

Valpartij zonder gevolgen.

Na de eerste post sloot ik aan bij een mooie groep die hetzelfde tempo reed. We werkten goed samen en als wegrenner kon ik op de lange uitlopers lekker gasgeven en vervolgens op de lastigere stukken prima in het wiel zitten. In een smalle snelle afdaling zit ik in 4e positie veel te dicht op mijn voorganger. Zoals gezegd, ik ben een wegrenner, en ik rij dus gewoon op een paar cm van mijn voorganger. Geen goed idee! 45km/h, een onverwachte remactie van mijn voorganger en ik tik het achterwiel aan. Links van me allemaal bomen die heel snel voorbijgaan en rechts prikkeldraad. Terwijl ik visioenen van Johnny Hoogerland voorbij zie komen, besluit ik om gewoon mijn voorrem vol in te trekken. Een mooi salto voorover volgde. Mijn turnsters zouden trots op mij zijn, want ik landde gewoon netjes op mijn voeten. Vervolgens kreeg ik wel de fiets om mijn oren, maar dat telt niet. Even had ik een flashback naar vorig jaar maar deze keer had ik geen schrammetje. Tenminste, niet meer dan ik al had. Want snoeien doen ze in België niet aan. Een afgebroken Garmin steun was het enige wat gesneuveld is. De Garmin in de achterzak en verder. Een paar honderd meter weer stoppen om erachter te komen dat je voorband toch iets leegloopt. De band was even van de velg gerukt maar zat er weer prima omheen. Even een beetje wringen en ik kon verder.

Krampen & lieve fan!

Tussen kilometer 60 en kilometer 80 had ik het fysiek even zwaar. Krampen in de bovenbenen en weinig afdalingen om te druk eraf te halen zorgde voor een moeilijk moment. Vorig jaar ervaarde ik dit ook. Ik denk dat ik de constante druk op de benen voorzo'n lange tijd niet gewend ben. Als meer wegrenner heb je toch uitrustmomenten. Maar "No pain no Gain' zeg ik zelf veel te vaak dus nu ook, gewoon doorbijten! Gelukkig stond er bij elke tussenpost een fan te wachten met een knuffel. Niet met koffie, zoals op de 2e foto hierboven, maar met een camera & lens in mijn gezicht! En leuke aanmoedigingen! Als je weet dat er iemand voor je langs de kant staat is het toch altijd leuker.

 

De organisatie doet er overigens ook alles aan om je te voorzien van eten en drinken. De posten liggen vol met Gels, bars, koekjes, gedroogd fruit en lekkers. En ook energie drank of water is voorzien. Ze zijn vriendelijk en vullen de bidons voor je terwijl je staat te eten. 

Fantastische wedstrijd met leuke organisatie.

Na 5h19min kwam ik over de finishlijn. Een uur na de eersten. Het respect voor wat die toppers doen is immens groot. Zo hard gaan op de mountainbike. Auw. Mijn eigen wedstrijd was ik erg blij mee. Ik heb dingen veranderd in training en die waren merkbaar. In positieve en negatieve zin. Het positieve? Ik heb meer kracht en vooral meer vermogen op korte klimmen & op lagere percentage klimmen. Negatieve? Extra spierkracht brengt extra gewicht met zich mee, en daardoor kom ik echt tekort op langere beklimmingen die dan ook nog boven 8% gaan. Maar ik ga uit van de positieve dingen en sta achter de keuze die ik gemaakt heb om anders te trainen. En de belangrijkste les? GA MEER TRAINEN OP DE MOUNTAINBIKE! 

 

Om een lang verhaal kort te maken. Ik heb kunnen genieten van deze wedstrijd ondanks dat het resultaat niet geweldig was. Maar de organisatie is goed en iedereen is vriendelijk. Het is een uitdagende wedstrijd met voor ieder wat wils. En de omgeving, wauw. Ik kom volgend jaar zeker terug! 

 

Bedankt voor het lezen en laat even een bericht achter. Volgende verhaal is een verslag van de Velomédiane. Tot snel weer!

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Robin (maandag, 27 augustus 2018 16:58)

    Het was een mooie dag voor een stevige rit. Leuk geschreven, je hebt de momenten echt beschreven zoals het was!
    Je eeuwige fan

  • #2

    Marijke (maandag, 27 augustus 2018 20:09)

    Wat leuk om te lezen! Als lezer zat ik even op de bagagedrager (die een MTB niet heeft maar je snapt wat ik bedoel). Goed dat je de knop om kon zetten tijdens de race! Succes bij de grote wedstrijd!!