Red Bull kop over kop

In het kader van "beelden zeggen meer dan 1000 woorden." Hieronder eerst een korte film met daarin wat er gebeurd is. 

Auw, en nog meer auw.

Zoals jullie hebben kunnen zien in de korte reportage, ben ik wederom hard onderuit gegaan. Hoe en waarom vertel ik later, eerst even een kort verslag van het stuk tussen de start en de finish in.

 

De Red Bull kop over kop is een ploegentijdrit waarin elke renner 20km dichter bij de finish start. En je moet met alle 5 renners finishen. Ik startte als 2e, dus met nog 80km voor de boeg. Desmond, mijn team maat heeft de eerste 20km voor zijn rekening genomen, en nu is het aan ons samen om de volgende 20km te volbrengen. Ik start voortvarend met een lange beurt op kop zodat Desmond even bij kan komen. Na een aantal minuten rijden we weer kop over kop en houden we het tempo zo hoog mogelijk. Dat wil zeggen, rond ons omslagpunt. Het plan is om iets over te houden voor de laatste 40km. De ploeg die voor ons gestart is houden we in het zicht. 

 

40km in de race en de 3e renner sluit aan. Leo neemt even plaats in laatste wiel om warm te worden en neemt dan een aantal lange beurten voor zijn rekening. Eigenlijk gaat de race voorspoedig en verloopt alles volgens plan, en als de 4e renner, Jelle aansluit voelen we ons nog sterk. 

Het belang van training.

Na enkele beurten blijkt dat we met 4en niet zo efficient zijn als met 3en. Jello rijdt hard, maar neemt soms zo hard over dat diegene die van kop af komt bijna moet lossen. Hierin merken we meteen dat we niet vaak samen hebben gereden. Met Desmond en Leo heb ik 2 trainingen gedaan, met Jello erbij slechts 1. En dat is merkbaar. Onbewust en onbedoeld kan je elkaar behoorlijk de vernieling in rijden. Het lang van samen rijden wordt ineens erg duidelijk. Het op elkaar ingespeeld zijn, niet alleen kwa snelheid maar vooral ook kwa bewegingen is zeer van belang bij een ploegentijdrit. Ook ik maak hierin fouten. De bochten liggen nat en met veel vertrouwen neem ik de bochten vol, maar andere renners doen dat niet, en dus moeten zij telkens een gat dichten. Dit kost ook veel tijd en energie.

 

De laatste 20km komt Guusje erbij. Zij is onze troefkaart. Een elite renster die regelmatig Marianne Vos tegenkomt in wedstrijden. Haar ervaring in het rijden met andere renners is meteen merkbaar. Ik durf namelijk echt op een cm van haar achterwiel te rijden. 

Vermoeidheid slaat toe.

Maar langzamerhand wordt duidelijk dat het hoge tempo en het niet op elkaar ingespeelt zijn, zijn tol gaat eisen bij Desmond. Hij neemt niet meer over en moet zelfs af en toe lossen. Ook ik begin de vermoeidheid te voelen, en kom langzamerhand in de zwarte zone waar ik niet graag kom. Ik neem over maar telkens na 20sec schreeuwt het lichaam om verlossing. Maar ik blijf meedraaien.

Toch te dicht erop.

Met nog 5km te gaan geef ik aan dat ik voor Desmond ga rijden. Hij kan goed uit de wind zitten bij mij en ik kan eventueel kleine gaatjes nog vullen. Nog geen 90sec later gaat het mis. We rijden tegen de 50km/h, in een waaier, wanneer Jelle plotseling een abrupte stuurbeweging naar rechts maakt. Er is geen reactie mogelijk, mijn voorwiel wordt weggeslagen en ik smak met hoge snelheid op de grond. 

 

Liggend op de grond besef ik mij pas wat er gebeurt is. Ik wil meteen weer op de fiets maar alle lucht is door de klap uit mijn lichaam geslagen. 1,5minuut heb ik op het asfalt gezeten om weer bij te komen. Ik probeerde de schade niet teveel op te nemen, dat komt na de finish wel. Ik weet gelukkig dat ik geen sleutelbeen of schouder breuk heb. Wel voelt mijn pols raar en heb ik een stijve nek. Eenmaal weer op de fiets rijden we weer vol door naar de finish. 

Even de teleurstelling eruit fietsen.

Na de finish stoppen mijn teamleden, maar ik rij door. Even de teleurstelling eruit huilen. Zo val je nooit, en ontwijk je alles, en nu lig ik er 2 keer bij in een maand  tijd. Ongelooflijk. 

 

Na een aantal minuten rij ik terug, en val in de armen van mijn lieve vriendin, en een paar goede vrienden die waren komen kijken. De pijn in mijn lichaam is te heftig, en omdat mijn helm gebroken is moet ik toch verplicht langs de arts. Die constateert een lichte hersenschudding en vervelende schaafwonden. Verdere breuken zijn slecht waar te nemen, maar er wordt geadviseert dinsdags naar het ziekenhuis te gaan.

De uitslag.

Dinsdag foto's laten maken van mijn ribben en daarin kwam naar voren dat ik maar liefst 5 ribben gebroken heb en een hersenschudding. De ribben kan niets aan gedaan worden. Vooral wel blijven bewegen en pijn is de grens van oefeningen. Na 6 weken zou alles weer 85% moeten zijn en mag ik weer vol trainen. 

De dokter vermeld ook nog fijn dat als ik geen helm op had gehad, ik er niet meer zou zijn. Zo hard was de klap. Nogmaals een verhaal waarom je altijd een helm moet dragen op de fiets. 

 

Helaas geen blij verhaal, maar dit soort dingen horen helaas bij de sport. We gaan gewoon door met trainen en ik kom sterker en sneller terug volgend jaar!

Foto's.

Foto's trainingen.

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Robin (donderdag, 30 november 2017 17:48)

    Gelukkig doe je het weer. Ondanks de val was het wel een spectaculair evenement. Renners komen vliegend langs. Jullie groep kwam ook echt met een vaart voorbij! Heel leuk om mee te maken.