Herstel van val BeMC

The day after. Woensdagmorgen. Een slechte nacht met weinig slaap en veel pijn. Een dikke knie, maar geen vermoeid lichaam. Ik ben eigenlijk erg goed hersteld van de wedstrijd. Geen vermoeide benen, of pijnlijke armen. 

 

De knie en het onderbeen geven wel veel pijn. Gek genoeg niet de diepe wond onder de knie, maar de schaafwond op mijn onderbeen. 

Ik had natuurlijk de hoop dat ik wel gewoon kon lopen en fietsen, maar dat kan helaas niet.

 

Mijn lieve vriendinnetje heeft wel een moderne fruitmand gemaakt. Een lief kaartje, met lieve woorden, en ik vind dat moeilijk, want dan denk je echt dat je ziek of zwak bent en dan kan niet want IK BEN NIET ZIELIG! Gelukkig zitten er lekkere snoepjes in. Die ze overigens vooral zelf opeet hoor. 

Training geven.

2 dagen later nu. En ik kan weer een klein beetje lopen. Het herstel verloopt langzaam en het been voelt pijnlijker dan de eerste dagen. Maar ik kan weer training geven, en wat werk doen. En dat geeft me wel een goed gevoel.

Fiets eindelijk eens schoonmaken.

Omdat het iets beter gaat heb ik besloten mijn fiets maar eens schoon te maken. Die staat al een paar dagen in de schuur omhulst door een jas van modder, zweet, bloed, en gelletjes.

Ziekenhuis bezoek & botscan.

4 dagen na de val en ik maak me zorgen vanwege het langzame herstel. De belangrijkste wedstrijd van het jaar is over een week en ik kan nu niet eens 10min op het been staan. Ik vrees voor breuken of gescheurde banden en wil dat graag uitsluiten. Daarom wordt ik verwezen naar het ziekenhuis voor een scan en onderzoek. 

GOED NIEUWS! Geen breuken en geen scheuren.

Je leest het goed. Geen breuken en geen scheuren. Een enorme opluchting en ik voel me echt meteen een stuk beter. Gek is dat eigenlijk he? Mentaal kan je jezelf zo gek maken. 

 

Overigens kreeg ik wel een strenge diagnose. En die hield eigenlijk in, dat ik geduldig moet zijn. Niet teveel verwachten en willen. Herstel duurt normaal 4-6 weken na zo'n klap. Onzin natuurlijk, kan makkelijk binnen een week. Ik ben niet eigenwijs ofzo.

Nog 3 dagen voor de Velomediane.

Ik heb weer gefietst! Op de tacx, en op weerstand 1, maar ik heb weer gefietst. Beweging was goed, zei de dokter. De hoop om een goede tijd te rijden tijdens de Velomediane is al lang vervlogen. Starten en uitrijden is nu de doelstelling. 

 

Een dag later, moet ik, na uitbundig overleg met de arts, helaas de beslissing nemen om niet te starten. Niet omdat het niet kan, maar het risico op ergere schade is gewoon te groot. 

Huilen, en dan nieuwe doelen stellen.

Huilen? Ja huilen. De Velomediane is de koers waar ik veel voor gedaan en gelaten heb. Dat is wel even een teleurstelling en vooral de manier waarop. Dat is wel zuur. Maar ik kan er niets aan doen. Op naar het volgende doel: RED BULL KOP OVER KOP ploegentijdrit!

Reactie schrijven

Commentaren: 0