BeMC marathon Bertrix (BE)

Wedstrijden rijden als voorbereiding voor een belangrijke wedstrijd. We doen dit vast allemaal. 

 

Tijdens mijn vakantie in Oostenrijk, waar ik veel bergop gefietst heb als voorbereiding voor de Velomediane, kwam ik tot de conclusie dat er nog wel een paar procenten bij mochten. Niet zozeer de conditie, maar meer de explosiviteit en alertheid. En dit laatste kan je toch het beste trainen in competitie. 

 

Ik besloot om mee te doen aan het Belgisch marathon kampioenschap, het BeMC, in Bertrix, België. Een XC wedstrijd over 100km met 3500 hoogtemeters. Klinkt wel heftig genoeg toch?

Strategie.

Dinsdag 15 augustus, 09:30uur. 30min voor de start. De fietst staat klaar en ik neem nog een energybar en een gel. Opeens betrekt de lucht, en maakt de zon plaats voor een helse onweerbui met kou en oneindig veel water. De organisatie maakt snel het juiste besluit en verlaat de start met 30min. De bui is net gestopt en we staan met ongeveer 500 renners klaar voor de start. Ik sta op rij 8 en kan nog net de toppers op rij 1 zien. 

 

Mijn strategie? Anders dan bij wielerwedstrijden ga ik vanaf het begin gas geven om in de kopgroep te zitten. Het asfalt en de eerste lange klim gebruik ik om de aansluiting te maken. Daarna consolideren en niet te gek doen tot 20km voor het einde. 

Het startschot klinkt. Ik schiet weg en dan is het 1 lange sprint op het asfalt naar de eerste onverharde klim. Op de klim maak ik veel plaatsen goed en aan het einde van de eerste afdaling zit ik in laatste wiel van de kopgroep. Volgende plan is opschuiven want de renner voor mij heeft nogal angst in de afdaling en laat steeds een paar lengtes. Als ik telkens die meters goed moet maken op de klim kost dat teveel energie. 

In de volgende afdaling doe ik een inhaalpoging. Ik neem een ander spoor in afdaling en ga de renner voor mij voorbij. We rijden op dat moment 55km/h en de weg gaan naar rechts. In het verkeerde spoor en met grind in de bocht, verliest mijn voorwiel het contact met de grond en ga ik hard onderuit op mijn knie. Auw. Meteen spring ik weer op de fiets en verder. Enkele meters later zie ik wat uit mijn knie steken. Ik wrijf een keer en gelukkig is het een steentje. Wel zie ik een diepe snee wond en een grote schaafplek. Schoonmaken heeft weinig zin, omdat ik compleet onder de modder zit. Op dit moment voel ik totaal geen hinder of pijn, dus ik besluit vol door te rijden.

Lossen uit de kopgroep en krampen.

Na een achtervolging van ruim 30km maak ik opnieuw de aansluiting met de achterzijde van de kopgroep. Inmiddels zijn een aantal renners daaruit weggereden. Na snel rekenen hoopte ik dat met een goed eindschot, er een plek bij de eerste 20 in zou zitten.

 

Tot dat moment, natuurlijk vol van de adrenaline, voelde ik vrij weinig van de knie. Maar nu de adrenaline weer weg ebt, begint het lichaam te protesteren. Krampen in liesen en bovenbeen, en vermoeidheid slaan toe. Op dat moment volgen er enkele versnellingen in de groep, en de eerste paar kon ik beantwoorden, maar bij de 4e moest ik lossen. 

Nog 1 keer terugkomen.

In een volgende afdaling en een kort vlak stuk kom ik toch weer aansluiten. Wellicht gaat het tempo nog iets omlaag de laatste km's en kan ik aanklampen. 

 

Maar helaas, het tempo blijft hoog en wederom moet ik lossen. Hierna volgen 10 eenzame km's. Ik zie achter mij een klein groepje achtervolgers komen en besluit te wachten. We rijden samen de laatste 20 kilometer.   

Eindsprint.

De finish ligt 50m na een steile helling van 100m. Een beetje arrogant durf ik de wachten tot die helling om ze vervolgens allemaal te verschalken in de sprint. De km's voor de helling proberen ze nog weg te komen, en enkele renners nemen 30m voorsporng.

 

Ik weiger mij gewonnen te geven, en ga dus vol aan op de helling. Terwijl ik mij Peter Sagan waan, krijgt mijn arrogantie gelijk. Ik versla het groepje in de sprint. In mijn hoofd zag dit er prachtig en gracieus uit, maar eenmaal te foto's te zien, is het allemaal minder spectaculair.

Uitslag en conclusie.

Mijn uitslag, de 43e plaats, op 29min van de winnaar, was niet slecht. Maar wetende wat er was voorgevallen kan je toch niet eromheen om na te denken over wat mogelijk zou zijn geweest. Maar als bestaat niet en dingen zijn zoals ze zijn. De val was mijn eigen schuld. Ik ging te hard, en maakt een inschattingsfout. Niemand anders kan ik daar de schuld van geven. 

Buiten de val heb ik een geweldige dag beleefd op de fiets! Een geweldig evenement met mooie uitdagende routes en goede vrijwilligers. Alles was goed geregeld. Ik zal deze marathon volgend jaar zeker weer rijden!

 

Ook nog een speciale vermelding voor mijn lieve vriendinnetje. Robin Staal. Wedstrijden zijn echt veel leuker als je vriendin je opwacht bij de finish of onderweg! Thanks babe!

Oh ja, mijn knie...

Je vraagt je natuurlijk af hoe het met die knie was. Nou, dat vroeg ik mij ook af, en na het douchen ben ik naar de ambulance gegaan. Die schrok nogal, en ik werd verzocht om in NL toch maar naar de HAP te gaan. Want de wond was te diep en moest gehecht worden. Het werd schoongemaakt en ingepakt en toen naar de HAP in Gouda. Om een idee te geven, hierbij de foto's. (Niet voor gevoelge lezers)

Afspraak bij de HAP Gouda.

Na een bezoek aan de Mcdonalds, (ja, ik eet ook wel eens slecht.) heb ik een afspraak gemaakt bij de HAP in Gouda en daar konden we meteen terecht. Daar is de wond verdooft en goed schoongemaakt. Helaas kreeg ik maar 2 hechtingen en niet eens morfine ofzo. Ik moet wel zeggen, ik had echt een leuke dokter en assistent die humor hadden en alles wilden uitleggen. Ik vond het namelijk reuze interessant. Ik moest een paar weken rustig aan doen met de knie.

Epic foto!

Reactie schrijven

Commentaren: 0