Snelle ochtendrit in het minimale zonnetje.

Maandagochtend 08:20uur. Nog voordat de wekker gaat wordt ik wakker. Zometeen weer een heerlijk rondje trainen. Vandaag rij ik met Piet een ronde Vianen. Dat wil zeggen, via S'hoven over de dijk naar de Viaanse brug langs de A2 en dan via de dijk aan de andere kant van de Lek weer terug richting S'hoven. 

 

Mijn ontbijt? Een vol bord Brinta, en een kop koffie. Net zoals de meeste wielrenners is ook mijn verslaving aan cafeïne te sterk om er nee tegen te zeggen. Nog even een laatste aflevering van GCN kijken tijdens het ontbijt en dan klaarmaken voor de rit. 

 

Bidon maken, banden op 6,5bar pompen, en dan ben ik zover. Oh ja, wacht, sleutels. Hihi.

 

Zoals gezegd is de eerste deel van de rit richting S'hoven. 

Wind tegen richting Vianen. En pijn in de rug.

Eenmaal aangekomen in S'hoven, haal ik Piet op en vertrekken we richting Vianen. Eenmaal op de dijk komt er ons een straf briesje tegemoet. Genoeg om de hartslag lekker richting 140 te duwen. Maar toch rijden we een lekker tempo van net boven de 30 km/h. We kletsen wat over fietsen en herinneringen van tochten in 2016. Het weer is namelijk iets milder de laatste dagen en dat brengt bij ons een nostalgisch moment naar boven. 

 

Na ongeveer 30 minuten in het zadel besloot ik iets harder op kop te gaan rijden. De wind blaast nog steeds flink tegen maar toch halen we makkelijk 32 km/h. Nog ongeveer 20min doorknallen op dit tempo en dan zijn we bij de brug. Vanaf daar is het bijna alleen wind mee richting huis. 

 

Het enige wat mij belemmert om nog iets harder door te rijden is mijn onderrug. Even een korte uitleg. Sinds een paar weken heb ik samen met een fitness buddy besloten om mijn rug iets meer te trainen. En dit gaat fantastisch. Bijkomend nadeel is helaas dat de spierpijn iets langer duurt dan de gebruikelijke 2 dagen. En dus voelt mijn onderrug na enige tijd stijfjes aan. Ik stamp stug door, want mijn oplossing voor problemen is vaak om harder te gaan. Onder het mom van: "het moet gewoon even los gefietst en vooral warm worden."

Auw, wat kan een brug soms pijn doen.

Na veel draaien en keren komen we bij de Viaanse brug aan. Normaal is dit een peulenschil, maar vandaag blaast de wind enigszins in het nadeel en mijn rug helpt ook niet echt mee. Eenmaal boven vervloek ik een paar vogels omdat ze aan het krijsen waren, en daarna lekker een stuk afdaling.

 

Beneden aangekomen neem ik even een stretch moment. Ondertussen stelt Piet even zijn derailleur bij en eet een energy bar. Ik neem een gelletje. "Vanaf nu hebben we eigenlijk bijna alleen maar wind mee." zeg ik tegen Piet in een poging hem moed in te spreken. Het lijkt te helpen. We rijden samen naar een dorpje verder we worden zelfs verwarmt door de zon die moeite doet door het wolkendek te komen. Wat geeft de zon toch een hoop moraal. Ik krijg meteen zin om te koersen, dus ik neem weer de kop. Vanaf dat moment was het "Full gassss" nach house. Hoogtepunt of dieptepunt, ligt eraan wie je het vraagt, was met 37km/h over de klinkers in Nieuwpoort centrum. Ik kan je vertellen, dit is geen pretje op een tijdritfiets. 

 

Nou, tot zover mijn verhaal van vandaag. Nu eten, en dan hardloop training geven in S'hoven. Bedankt voor het lezen en tot snel!

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Robin (maandag, 06 februari 2017 17:39)

    Mooi verhaal schat, ik krijg er een mooi beeld bij. Alsof ik erbij was.