Somebody stole my bike!

Today’s a very sad day. A very very sad day. Somebody stole my bike at the start line at the Paris Roubaix challenge. 

 

The feelings I’m experiencing at this moment are not nice and in my mind seem somewhat exaggerated. But I’m very emotional, and although many of you will say “it’s just a bike.” I will try to explain why my bike is not just “a” bike. 

 

To me my bike is a close friend. I spend over 12000km every year on my bike. Which means you share a lot of intens moments together. Sometimes happy, sometimes sad. But nevertheless intens. But I always feel happier when I get of the bike. It’s not over day that my bike becomes a trustworthy companion. It takes time and a lot of input, from both sides. In that way it’s kinda like a friendship. As you learn about each other you thrust each other more and more. 

Emotions.

Many times when I feel sad or angry I get on my bike. I shout to random people in cars, and complain about the weather, and especially my terrible legs. But when I get home, all the angriness and sadness is gone, and most of the time I can’t even remember what was wrong. We share deepest memories, because cycling means so much to me. 

 

But now, you’re gone. Suddenly taken away without notice. Am I crazy that it feels like a lost friend? Am I overreacting by being this emotional? Many thoughts cross my mind. Mostly simple things. For instance, whe I got up this morning, I said “today’s the day” and when I took the roundabout to Roubaix some time later, I said to her (my bike) “Almost there, this is it.” “We’ll be great, I promise.”

 

When we rode to the startline I was complaining about the tyre pressure (OCD me was on edge) but I told you and myself it would be fine. 30minutes later you were gone.

 

As I’m sitting here crying, I just wanna say I will truly miss you. It certainly wasn’t love at first sight, but ride after ride I was falling for you. 

If you see this bike online? Please contact me.

1 Berichten

BEMC Marathon Bertrix 2018

20km afzien in het wiel, 80km trainen voor de Velomédiane.

De BEMC marathon. Het kleine broertje van de BEMC 3-daagse rittenwedstrijd is een marathon verreden in en rond Bertrix in het hart van de Belgische Ardennen. 100km met daarin 2700 hoogtemeters verstopt. Ik zeg verstopt, maar eigenlijk slaan ze je ermee om te oren. 

 

Een kleine flashback. Precies 12 maanden geleden stond ik ook aan de start deze wedstrijd. Zonder ervaring maar met een goed vormpeil na training in Oostenrijk. Die dag zette een beetje een trend voor het einde van 2017. Vallen na 20km met een open wond als gevolg. Volledig eigen schuld. Gewoon te hard willen gaan in de afdaling. De wedstrijd wel goed uitgereden maar daarna ondervonden dat doorrijden met een blessure niet ideaal is. 2 weken van niet lopen en fietsen volgde. De trainingwedstrijd, die bedoeld was om extra hardheid op te doen voor de Velomédiane 10 dagen later, werd uiteindelijk de wedstrijd die roet in het eten gooide. 

 

Dit jaar stond ik met een andere vorm aan de start. En vooral een andere mindset. Geen onnodige risico's nemen, en vooral trainen met het oog op de Velomédiane over 10dagen. Ingeschreven als licentiehouder en dus mocht ik vooraan starten bij de "echte" mountainbikers. Een kort praatje bij de start met Erik Dekker die vertelde dat hij zich niet super voelde. Even had ik ilusies dat ik hem wel kon bijhouden. 

 

Iets over 10en werd het startsein gegeven en daarna volgde een hectische 10km met vele inhaalacties, twijfelachtige bewegingen, en verkeerd rijden. Dat wil zeggen, het hele eerste peloton reed verkeerd. Gelukkig kwam iemand er snel achter. Ik realiseerde me het pas toen de eersten weer terug naar beneden kwamen. Ik zat immers toen al met mijn neus op mijn kader om maar bij te blijven. Op zo'n 4 km voor de eerste post gingen we een erg steile klim op, ik kon 400m aanklampen maar toen werd het me allemaal teveel. Ik moest echt even passen. Toen ging direct de knop om. Genieten nu en 80km goed doorrijden als training. 

Valpartij zonder gevolgen.

Na de eerste post sloot ik aan bij een mooie groep die hetzelfde tempo reed. We werkten goed samen en als wegrenner kon ik op de lange uitlopers lekker gasgeven en vervolgens op de lastigere stukken prima in het wiel zitten. In een smalle snelle afdaling zit ik in 4e positie veel te dicht op mijn voorganger. Zoals gezegd, ik ben een wegrenner, en ik rij dus gewoon op een paar cm van mijn voorganger. Geen goed idee! 45km/h, een onverwachte remactie van mijn voorganger en ik tik het achterwiel aan. Links van me allemaal bomen die heel snel voorbijgaan en rechts prikkeldraad. Terwijl ik visioenen van Johnny Hoogerland voorbij zie komen, besluit ik om gewoon mijn voorrem vol in te trekken. Een mooi salto voorover volgde. Mijn turnsters zouden trots op mij zijn, want ik landde gewoon netjes op mijn voeten. Vervolgens kreeg ik wel de fiets om mijn oren, maar dat telt niet. Even had ik een flashback naar vorig jaar maar deze keer had ik geen schrammetje. Tenminste, niet meer dan ik al had. Want snoeien doen ze in België niet aan. Een afgebroken Garmin steun was het enige wat gesneuveld is. De Garmin in de achterzak en verder. Een paar honderd meter weer stoppen om erachter te komen dat je voorband toch iets leegloopt. De band was even van de velg gerukt maar zat er weer prima omheen. Even een beetje wringen en ik kon verder.

Krampen & lieve fan!

Tussen kilometer 60 en kilometer 80 had ik het fysiek even zwaar. Krampen in de bovenbenen en weinig afdalingen om te druk eraf te halen zorgde voor een moeilijk moment. Vorig jaar ervaarde ik dit ook. Ik denk dat ik de constante druk op de benen voorzo'n lange tijd niet gewend ben. Als meer wegrenner heb je toch uitrustmomenten. Maar "No pain no Gain' zeg ik zelf veel te vaak dus nu ook, gewoon doorbijten! Gelukkig stond er bij elke tussenpost een fan te wachten met een knuffel. Niet met koffie, zoals op de 2e foto hierboven, maar met een camera & lens in mijn gezicht! En leuke aanmoedigingen! Als je weet dat er iemand voor je langs de kant staat is het toch altijd leuker.

 

De organisatie doet er overigens ook alles aan om je te voorzien van eten en drinken. De posten liggen vol met Gels, bars, koekjes, gedroogd fruit en lekkers. En ook energie drank of water is voorzien. Ze zijn vriendelijk en vullen de bidons voor je terwijl je staat te eten. 

Fantastische wedstrijd met leuke organisatie.

Na 5h19min kwam ik over de finishlijn. Een uur na de eersten. Het respect voor wat die toppers doen is immens groot. Zo hard gaan op de mountainbike. Auw. Mijn eigen wedstrijd was ik erg blij mee. Ik heb dingen veranderd in training en die waren merkbaar. In positieve en negatieve zin. Het positieve? Ik heb meer kracht en vooral meer vermogen op korte klimmen & op lagere percentage klimmen. Negatieve? Extra spierkracht brengt extra gewicht met zich mee, en daardoor kom ik echt tekort op langere beklimmingen die dan ook nog boven 8% gaan. Maar ik ga uit van de positieve dingen en sta achter de keuze die ik gemaakt heb om anders te trainen. En de belangrijkste les? GA MEER TRAINEN OP DE MOUNTAINBIKE! 

 

Om een lang verhaal kort te maken. Ik heb kunnen genieten van deze wedstrijd ondanks dat het resultaat niet geweldig was. Maar de organisatie is goed en iedereen is vriendelijk. Het is een uitdagende wedstrijd met voor ieder wat wils. En de omgeving, wauw. Ik kom volgend jaar zeker terug! 

 

Bedankt voor het lezen en laat even een bericht achter. Volgende verhaal is een verslag van de Velomédiane. Tot snel weer!

2 Berichten

Update: Officiele diploma's & certificaten behaald, en nu?

Oktober van vorig jaar ben ik begonnen met de spoedopleiding sportmassage bij Myos opleidingen. 5 maanden lang elke maandag naar school, en daarnaast veel zelfstudie. De reden? Meer leren over het menselijk lichaam en de functies ervan. Zodat ik dit kan toepassen bij mijn werk als trainer. Al snel werd mij wel duidelijk dat het pittiger zou worden dan ik gedacht had. Maar uiteindelijk, naarmate de weken voorbij gingen kreeg ik het vertrouwen dat het goed ging komen. 

 

Zaterdag 3 februari 2018 heb ik mijn praktijkexamen behaald en sinds die dag ben ik dus officieel erkend sportmasseur. Die 2uur waren de meest stresvolle uren van mij leven. Gelukkig had ik een leuke examinator die meedenken en ruimdenkend was. 

 

In diezelfde week heb ik nog 2 certificaten behaald. Eén voor therapeutisch tapen en één voor mobility trainer. Het eerste is een aanvulling op het gebruik van sporttape, maar dan uitsluitend werkend met elastische tape. Ook wel bij velen bekend als Kinesiotape, of gewoon die gekleurde elastische tape. De meest voorkomende doeleinden: Ligamenten ondersteunen, pijnverlichting, en herstelbevordering. Het tweede is een training die vooral in het teken staat van bereik vergroten en meer flexibiliteit crieëren met kracht als uitgangspunt. Deze cursussen zijn een uitstekende aanvulling voor mij als trainer / verzorger.

Wat kan of ga ik ermee doen?

Die vraag heb ik lang over nagedacht. De hele week, elke dag, heel de dag masseren zie ik niet zitten. Maar een complete trainer zijn, dat zie ik wel zitten. Ik denk dan aan bijvoorbeeld een sporter die terugkomt van een blessure. Nadat de fysio behandelingen stoppen, dus als de blessure voor 95% hersteld is, daar zou ik graag inspringen. Om dan samen te werken naar het weer kunnen sporten zoals je daarvoor deed. Dus werken met preventieve bandages, massages, en uiteindelijk afbouwen naar volledige belasting zonder tape, of hulp. 

Werken als trainer bij KDO Lekkerkerk

Mijn werkzaamheden als trainer bij turnvereniging KDO Lekkerkerk gaan gewoon door. Met een aantal meiden werk ik apart een aantal uren aan extra krachtopbouw, explosiviteit en conditie. Dat laatste is voor mij het leukst, voor enkelen van hun, iets minder. Kwa kracht richten we ons vooral op benen, rug, & schouders. Explosiviteit is vooral met als doel om de explosieve lenigheid te bevorderen. En conditie, tja, veel interval trainingen roeien en de laatste weken ook hardlopen. En ik moet eerlijk bekennen. Ze doen het fantastisch. Ondanks dat ze het echt niet leuk vinden om conditie trainingen te doen, zijn ze enthousiast en volgen ze alle instructies op. Heel fijn om als trainer mee te werken.

Buiten mijn werkzaamheden als krachttrainer mag ik de laatste weken ook helpen bij de toestel trainingen. Vooral bij sprong & brug. Omdat ik nu meer tijd heb wil ik daar ook zo veel mogelijk over leren. Gelukkig krijg ik daar hulp bij van de huidige hoofd trainster. Als alles gaat zoals ik zou willen dan is het goed mogelijk dat ik hier ook een opleiding voor ga doen. 

 

Wedstrijden bijwonen hoort er inmiddels ook bij. En daar leer ik weer een heel ander aspect van het trainer zijn. Het mentale deel. Onzekerheid, twijfels en angsten. Allemaal met elkaar verbonden, en allemaal kunnen ze bevriezend werken. Aangezien ik hier persoonlijk ook veel mee te maken heb gehad, denk ik de sporters goed te kunnen helpen. Of dat zo is, dan kunnen zij beter beoordelen.

Al met al had ik nooit gedacht dat ik deze sport leuk zou vinden. Maar anderzins past het heel goed bij me. Het perfectionisme en topsportmentaliteit. Eigenlijk is dat waar ik zelf ook altijd naar streef. 

 

Wat ook bijzonder is. Vroeger was ik een absolute einzelganger. Iemand die alleen ging trainen en altijd individuele sporten beoefende. Maar de laatste jaren merk ik daarin echt een verandering. Natuurlijk train ik nog heel graag alleen, maar ik ben echt gehecht geraakt aan de trainingen samen. En dat geldt dus ook voor mijn rol als trainer. Deel zijn van een trainersteam werkt heel goed voor mij. Je kan elkaar aanvullen waar nodig, en kan ook echt op elkaars expertise vertrouwen. 

Tot slot, oh ja licentie KNWU

Voordat dit verhaal veranderd in een levensverhaal waar niemand op zit te wachten. Hier het laatste nieuwtje voor vandaag. Jawel, ik heb een licentie voor 2018 bij de amateurs. Door een vriend overgehaald om mij in te schrijven bij de Waardrenners, om in 2018 via hun de wedstrijden te rijden. Erg spannend en ik heb er super veel zin in. De trainingen gaan tot nog toe super en ik lig op schema voor een eerste vorm piek eind maart. 

 

Bedankt voor het lezen en tot snel!

3 Berichten

Een hele koude gezellig rit met vrienden.

0 Berichten

Goede voornemens voor 2018? update.

Allereerst de beste wensen voor 2018. Ik heb het nieuwe jaar ingeluid met een leuke rit samen met Piet Boom. Of wij goede voornemens hebben? Niet echt, gezond blijven en proberen fit te zijn op de belangrijke momenten. Maar vooral, nog meer plezier maken op en rond de fiets of sportschool. Een ander voornemen, die misschien interessanter voor jullie is, is om meer video materiaal op te nemen en op het youtube kanaal te publiceren. 

 

En dan vooral korte verslagen van ritten maar ook meer vlog style video's. Met wat interessante informatie. 

 

Een ander nieuw idee is om een aantal kledingstukken uit te brengen met het logo erop. Wellicht tank top's en hoodies. Ik hoor graag wat jullie daarvan vinden.

Werken als Personal trainer en kracht trainer.

Zoals jullie weten ben ik werkzaam als Personal trainer bij Total functional, een onderdeel van Total Harmony. Nils Heijkoop, een goede vriend van mij is de eigenaar van deze plek. Ik werk nu een jaar voor Nils, eerst als hardlooptrainer, maar de laatste 8 maanden ook als personal trainer & conditie trainer. 

 

Een leuke aanvulling daarop is werken als krachttrainer voor de turn selectie van KDO Lekkerkerk. Elke week krijgen de dames een 60min workout. De ene week benen/rug en de andere week bovenlichaam. De motivatie en werklust die de dames op de mat leggen, daar word je als trainer trots van. 

Ik heb hier toch wel een passie herontdekt. Namelijk sportspecifiek bezig zijn. Het verdiepen in wat er allemaal voor nodig is om turnen goed te beoefenen is fascinerend. Net zoals dat bij elke sport is. Uren youtube films kijken van oefeningen en alles wat er goed gaat en niet goed gaat. Ik hoop in de toekomst nog meer en vaker samen te werken met de vereniging.

Opleiding Sportmassage

De opleiding sportmassage verloopt eigenlijk voorspoedig. Nog 5 weken en dan hoop ik mijn examen gehaald te hebben. Het theorie examen Anatomie en Kwaliteitszorg heb ik met een 8 behaald. Deze week examen doen in Fysiologie en Massagetheorie. Mijn EHBSO diploma is ook in de pocket. Reanimatie/AED is over 2 weken. Drukke weken dus.

Fiets?

Wordt er dan nog gefietst of gesport vraag je je dan af. Maar wees gerust hoor. Sinds 1 december 2017 is de focus op 2018 gezet. En die verslapt niet!

Binnenkort plaats ik mijn programma online voor 2018. 

 

Bedankt voor het lezen en tot snel!

1 Berichten

Red Bull kop over kop

In het kader van "beelden zeggen meer dan 1000 woorden." Hieronder eerst een korte film met daarin wat er gebeurd is. 

Auw, en nog meer auw.

Zoals jullie hebben kunnen zien in de korte reportage, ben ik wederom hard onderuit gegaan. Hoe en waarom vertel ik later, eerst even een kort verslag van het stuk tussen de start en de finish in.

 

De Red Bull kop over kop is een ploegentijdrit waarin elke renner 20km dichter bij de finish start. En je moet met alle 5 renners finishen. Ik startte als 2e, dus met nog 80km voor de boeg. Desmond, mijn team maat heeft de eerste 20km voor zijn rekening genomen, en nu is het aan ons samen om de volgende 20km te volbrengen. Ik start voortvarend met een lange beurt op kop zodat Desmond even bij kan komen. Na een aantal minuten rijden we weer kop over kop en houden we het tempo zo hoog mogelijk. Dat wil zeggen, rond ons omslagpunt. Het plan is om iets over te houden voor de laatste 40km. De ploeg die voor ons gestart is houden we in het zicht. 

 

40km in de race en de 3e renner sluit aan. Leo neemt even plaats in laatste wiel om warm te worden en neemt dan een aantal lange beurten voor zijn rekening. Eigenlijk gaat de race voorspoedig en verloopt alles volgens plan, en als de 4e renner, Jelle aansluit voelen we ons nog sterk. 

Het belang van training.

Na enkele beurten blijkt dat we met 4en niet zo efficient zijn als met 3en. Jello rijdt hard, maar neemt soms zo hard over dat diegene die van kop af komt bijna moet lossen. Hierin merken we meteen dat we niet vaak samen hebben gereden. Met Desmond en Leo heb ik 2 trainingen gedaan, met Jello erbij slechts 1. En dat is merkbaar. Onbewust en onbedoeld kan je elkaar behoorlijk de vernieling in rijden. Het lang van samen rijden wordt ineens erg duidelijk. Het op elkaar ingespeeld zijn, niet alleen kwa snelheid maar vooral ook kwa bewegingen is zeer van belang bij een ploegentijdrit. Ook ik maak hierin fouten. De bochten liggen nat en met veel vertrouwen neem ik de bochten vol, maar andere renners doen dat niet, en dus moeten zij telkens een gat dichten. Dit kost ook veel tijd en energie.

 

De laatste 20km komt Guusje erbij. Zij is onze troefkaart. Een elite renster die regelmatig Marianne Vos tegenkomt in wedstrijden. Haar ervaring in het rijden met andere renners is meteen merkbaar. Ik durf namelijk echt op een cm van haar achterwiel te rijden. 

Vermoeidheid slaat toe.

Maar langzamerhand wordt duidelijk dat het hoge tempo en het niet op elkaar ingespeelt zijn, zijn tol gaat eisen bij Desmond. Hij neemt niet meer over en moet zelfs af en toe lossen. Ook ik begin de vermoeidheid te voelen, en kom langzamerhand in de zwarte zone waar ik niet graag kom. Ik neem over maar telkens na 20sec schreeuwt het lichaam om verlossing. Maar ik blijf meedraaien.

Toch te dicht erop.

Met nog 5km te gaan geef ik aan dat ik voor Desmond ga rijden. Hij kan goed uit de wind zitten bij mij en ik kan eventueel kleine gaatjes nog vullen. Nog geen 90sec later gaat het mis. We rijden tegen de 50km/h, in een waaier, wanneer Jelle plotseling een abrupte stuurbeweging naar rechts maakt. Er is geen reactie mogelijk, mijn voorwiel wordt weggeslagen en ik smak met hoge snelheid op de grond. 

 

Liggend op de grond besef ik mij pas wat er gebeurt is. Ik wil meteen weer op de fiets maar alle lucht is door de klap uit mijn lichaam geslagen. 1,5minuut heb ik op het asfalt gezeten om weer bij te komen. Ik probeerde de schade niet teveel op te nemen, dat komt na de finish wel. Ik weet gelukkig dat ik geen sleutelbeen of schouder breuk heb. Wel voelt mijn pols raar en heb ik een stijve nek. Eenmaal weer op de fiets rijden we weer vol door naar de finish. 

Even de teleurstelling eruit fietsen.

Na de finish stoppen mijn teamleden, maar ik rij door. Even de teleurstelling eruit huilen. Zo val je nooit, en ontwijk je alles, en nu lig ik er 2 keer bij in een maand  tijd. Ongelooflijk. 

 

Na een aantal minuten rij ik terug, en val in de armen van mijn lieve vriendin, en een paar goede vrienden die waren komen kijken. De pijn in mijn lichaam is te heftig, en omdat mijn helm gebroken is moet ik toch verplicht langs de arts. Die constateert een lichte hersenschudding en vervelende schaafwonden. Verdere breuken zijn slecht waar te nemen, maar er wordt geadviseert dinsdags naar het ziekenhuis te gaan.

De uitslag.

Dinsdag foto's laten maken van mijn ribben en daarin kwam naar voren dat ik maar liefst 5 ribben gebroken heb en een hersenschudding. De ribben kan niets aan gedaan worden. Vooral wel blijven bewegen en pijn is de grens van oefeningen. Na 6 weken zou alles weer 85% moeten zijn en mag ik weer vol trainen. 

De dokter vermeld ook nog fijn dat als ik geen helm op had gehad, ik er niet meer zou zijn. Zo hard was de klap. Nogmaals een verhaal waarom je altijd een helm moet dragen op de fiets. 

 

Helaas geen blij verhaal, maar dit soort dingen horen helaas bij de sport. We gaan gewoon door met trainen en ik kom sterker en sneller terug volgend jaar!

Foto's.

Foto's trainingen.

1 Berichten

Herstel van val BeMC

The day after. Woensdagmorgen. Een slechte nacht met weinig slaap en veel pijn. Een dikke knie, maar geen vermoeid lichaam. Ik ben eigenlijk erg goed hersteld van de wedstrijd. Geen vermoeide benen, of pijnlijke armen. 

 

De knie en het onderbeen geven wel veel pijn. Gek genoeg niet de diepe wond onder de knie, maar de schaafwond op mijn onderbeen. 

Ik had natuurlijk de hoop dat ik wel gewoon kon lopen en fietsen, maar dat kan helaas niet.

 

Mijn lieve vriendinnetje heeft wel een moderne fruitmand gemaakt. Een lief kaartje, met lieve woorden, en ik vind dat moeilijk, want dan denk je echt dat je ziek of zwak bent en dan kan niet want IK BEN NIET ZIELIG! Gelukkig zitten er lekkere snoepjes in. Die ze overigens vooral zelf opeet hoor. 

Training geven.

2 dagen later nu. En ik kan weer een klein beetje lopen. Het herstel verloopt langzaam en het been voelt pijnlijker dan de eerste dagen. Maar ik kan weer training geven, en wat werk doen. En dat geeft me wel een goed gevoel.

Fiets eindelijk eens schoonmaken.

Omdat het iets beter gaat heb ik besloten mijn fiets maar eens schoon te maken. Die staat al een paar dagen in de schuur omhulst door een jas van modder, zweet, bloed, en gelletjes.

Ziekenhuis bezoek & botscan.

4 dagen na de val en ik maak me zorgen vanwege het langzame herstel. De belangrijkste wedstrijd van het jaar is over een week en ik kan nu niet eens 10min op het been staan. Ik vrees voor breuken of gescheurde banden en wil dat graag uitsluiten. Daarom wordt ik verwezen naar het ziekenhuis voor een scan en onderzoek. 

GOED NIEUWS! Geen breuken en geen scheuren.

Je leest het goed. Geen breuken en geen scheuren. Een enorme opluchting en ik voel me echt meteen een stuk beter. Gek is dat eigenlijk he? Mentaal kan je jezelf zo gek maken. 

 

Overigens kreeg ik wel een strenge diagnose. En die hield eigenlijk in, dat ik geduldig moet zijn. Niet teveel verwachten en willen. Herstel duurt normaal 4-6 weken na zo'n klap. Onzin natuurlijk, kan makkelijk binnen een week. Ik ben niet eigenwijs ofzo.

Nog 3 dagen voor de Velomediane.

Ik heb weer gefietst! Op de tacx, en op weerstand 1, maar ik heb weer gefietst. Beweging was goed, zei de dokter. De hoop om een goede tijd te rijden tijdens de Velomediane is al lang vervlogen. Starten en uitrijden is nu de doelstelling. 

 

Een dag later, moet ik, na uitbundig overleg met de arts, helaas de beslissing nemen om niet te starten. Niet omdat het niet kan, maar het risico op ergere schade is gewoon te groot. 

Huilen, en dan nieuwe doelen stellen.

Huilen? Ja huilen. De Velomediane is de koers waar ik veel voor gedaan en gelaten heb. Dat is wel even een teleurstelling en vooral de manier waarop. Dat is wel zuur. Maar ik kan er niets aan doen. Op naar het volgende doel: RED BULL KOP OVER KOP ploegentijdrit!

0 Berichten

BeMC marathon Bertrix (BE)

Wedstrijden rijden als voorbereiding voor een belangrijke wedstrijd. We doen dit vast allemaal. 

 

Tijdens mijn vakantie in Oostenrijk, waar ik veel bergop gefietst heb als voorbereiding voor de Velomediane, kwam ik tot de conclusie dat er nog wel een paar procenten bij mochten. Niet zozeer de conditie, maar meer de explosiviteit en alertheid. En dit laatste kan je toch het beste trainen in competitie. 

 

Ik besloot om mee te doen aan het Belgisch marathon kampioenschap, het BeMC, in Bertrix, België. Een XC wedstrijd over 100km met 3500 hoogtemeters. Klinkt wel heftig genoeg toch?

Strategie.

Dinsdag 15 augustus, 09:30uur. 30min voor de start. De fietst staat klaar en ik neem nog een energybar en een gel. Opeens betrekt de lucht, en maakt de zon plaats voor een helse onweerbui met kou en oneindig veel water. De organisatie maakt snel het juiste besluit en verlaat de start met 30min. De bui is net gestopt en we staan met ongeveer 500 renners klaar voor de start. Ik sta op rij 8 en kan nog net de toppers op rij 1 zien. 

 

Mijn strategie? Anders dan bij wielerwedstrijden ga ik vanaf het begin gas geven om in de kopgroep te zitten. Het asfalt en de eerste lange klim gebruik ik om de aansluiting te maken. Daarna consolideren en niet te gek doen tot 20km voor het einde. 

Het startschot klinkt. Ik schiet weg en dan is het 1 lange sprint op het asfalt naar de eerste onverharde klim. Op de klim maak ik veel plaatsen goed en aan het einde van de eerste afdaling zit ik in laatste wiel van de kopgroep. Volgende plan is opschuiven want de renner voor mij heeft nogal angst in de afdaling en laat steeds een paar lengtes. Als ik telkens die meters goed moet maken op de klim kost dat teveel energie. 

In de volgende afdaling doe ik een inhaalpoging. Ik neem een ander spoor in afdaling en ga de renner voor mij voorbij. We rijden op dat moment 55km/h en de weg gaan naar rechts. In het verkeerde spoor en met grind in de bocht, verliest mijn voorwiel het contact met de grond en ga ik hard onderuit op mijn knie. Auw. Meteen spring ik weer op de fiets en verder. Enkele meters later zie ik wat uit mijn knie steken. Ik wrijf een keer en gelukkig is het een steentje. Wel zie ik een diepe snee wond en een grote schaafplek. Schoonmaken heeft weinig zin, omdat ik compleet onder de modder zit. Op dit moment voel ik totaal geen hinder of pijn, dus ik besluit vol door te rijden.

Lossen uit de kopgroep en krampen.

Na een achtervolging van ruim 30km maak ik opnieuw de aansluiting met de achterzijde van de kopgroep. Inmiddels zijn een aantal renners daaruit weggereden. Na snel rekenen hoopte ik dat met een goed eindschot, er een plek bij de eerste 20 in zou zitten.

 

Tot dat moment, natuurlijk vol van de adrenaline, voelde ik vrij weinig van de knie. Maar nu de adrenaline weer weg ebt, begint het lichaam te protesteren. Krampen in liesen en bovenbeen, en vermoeidheid slaan toe. Op dat moment volgen er enkele versnellingen in de groep, en de eerste paar kon ik beantwoorden, maar bij de 4e moest ik lossen. 

Nog 1 keer terugkomen.

In een volgende afdaling en een kort vlak stuk kom ik toch weer aansluiten. Wellicht gaat het tempo nog iets omlaag de laatste km's en kan ik aanklampen. 

 

Maar helaas, het tempo blijft hoog en wederom moet ik lossen. Hierna volgen 10 eenzame km's. Ik zie achter mij een klein groepje achtervolgers komen en besluit te wachten. We rijden samen de laatste 20 kilometer.   

Eindsprint.

De finish ligt 50m na een steile helling van 100m. Een beetje arrogant durf ik de wachten tot die helling om ze vervolgens allemaal te verschalken in de sprint. De km's voor de helling proberen ze nog weg te komen, en enkele renners nemen 30m voorsporng.

 

Ik weiger mij gewonnen te geven, en ga dus vol aan op de helling. Terwijl ik mij Peter Sagan waan, krijgt mijn arrogantie gelijk. Ik versla het groepje in de sprint. In mijn hoofd zag dit er prachtig en gracieus uit, maar eenmaal te foto's te zien, is het allemaal minder spectaculair.

Uitslag en conclusie.

Mijn uitslag, de 43e plaats, op 29min van de winnaar, was niet slecht. Maar wetende wat er was voorgevallen kan je toch niet eromheen om na te denken over wat mogelijk zou zijn geweest. Maar als bestaat niet en dingen zijn zoals ze zijn. De val was mijn eigen schuld. Ik ging te hard, en maakt een inschattingsfout. Niemand anders kan ik daar de schuld van geven. 

Buiten de val heb ik een geweldige dag beleefd op de fiets! Een geweldig evenement met mooie uitdagende routes en goede vrijwilligers. Alles was goed geregeld. Ik zal deze marathon volgend jaar zeker weer rijden!

 

Ook nog een speciale vermelding voor mijn lieve vriendinnetje. Robin Staal. Wedstrijden zijn echt veel leuker als je vriendin je opwacht bij de finish of onderweg! Thanks babe!

Oh ja, mijn knie...

Je vraagt je natuurlijk af hoe het met die knie was. Nou, dat vroeg ik mij ook af, en na het douchen ben ik naar de ambulance gegaan. Die schrok nogal, en ik werd verzocht om in NL toch maar naar de HAP te gaan. Want de wond was te diep en moest gehecht worden. Het werd schoongemaakt en ingepakt en toen naar de HAP in Gouda. Om een idee te geven, hierbij de foto's. (Niet voor gevoelge lezers)

Afspraak bij de HAP Gouda.

Na een bezoek aan de Mcdonalds, (ja, ik eet ook wel eens slecht.) heb ik een afspraak gemaakt bij de HAP in Gouda en daar konden we meteen terecht. Daar is de wond verdooft en goed schoongemaakt. Helaas kreeg ik maar 2 hechtingen en niet eens morfine ofzo. Ik moet wel zeggen, ik had echt een leuke dokter en assistent die humor hadden en alles wilden uitleggen. Ik vond het namelijk reuze interessant. Ik moest een paar weken rustig aan doen met de knie.

Epic foto!

meer lezen 0 Berichten

Garantieclaim Garmin edge 1000

Inmiddels maak ik al bijna 2 jaar gebruik van mijn Garmin edge 1000. En met veel plezier. Veel mooie ritten gemaakt met behulp van de navigatie. En het grote scherm is ideaal om je gegevens duidelijk te lezen. Eigenlijk nooit problemen ondervonden met het apparaat. 

 

Maar een aantal weken geleden sloeg het apparaat steeds vast. Na een harde reset, deed die het echter weer vlekkeloos. Een dag later ontstond hetzelfde probleem, maar deze keer onderweg. Het nadeel van een harde reset is dat je telkens alle profielen opnieuw moet instellen. Tevens was er cosmetisch ook iets mis met het apparaat. De aan/uit knop bescherming liet los. 

Contact met Garmin support

Vanwege deze problemen heb ik contact gezocht met Garmin support. Gewoon via email. 2 dagen later kreeg ik reactie, met daarin het verzoek mijn gegevens door te sturen, zodat er een garantie claim kon worden aangemaakt. Zo gezegd zo gedaan, en 3 dagen na het eerste contact met Garmin support heb ik de Garmin opgestuurd voor inspectie. 

 

Al snel na de ontvangstbevestiging kreeg ik bericht dat het apparaat zou worden omgeruild voor een refurbished model. Een "gerepareerde" occasion. Helemaal super uiteraard. 

Hierboven de foto's van ontvangst van "refurbished" Garmin edge 1000. Het lijkt wel een hagelnieuwe! Echt fantastisch. 

Dank aan Garmin support voor hun snelle en zeer goede afhandeling. Dit is een voorbeeld van hoe een garantie afhandeling zou moeten gaan. Een pluim voor Garmin. En ik kan weer vele km's gaan loggen op dit apparaat!

 

Voor informatie over de Garmin edge 1000 klik op onderstaand Garmin logo. Bedankt voor het lezen en tot snel!

8 Berichten

Sram Red Etap!

Eindelijk is het zo ver. Na veel onderzoek en veel kijken wat de mogelijkheden zijn heb ik besloten om over te gaan stappen op Sram Red eTap. Zoals jullie weten rij ik al ruim 2 jaar met Shimano Dura Ace 9000 mechanisch. Ik heb vaak overwogen over te stappen op DI2, maar dan zijn er nog kabels en een interne accu verbonden aan mijn fiets. Ik wilde een zo'n clean mogelijk look bereiken. Best geslaagd toch? --->

 

Ik heb gekozen om een Sram Red eTap upgrade set te halen, omdat ik graag een Quarq powermeter wilde, en deze niet in een standaard set geleverd wordt.

 

Sram Red eTap kopen lijkt bijna op het kopen van een product van Apple. Alles zit perfect ingepakt in een zeer mooie doos. Als consument kan ik het wel waarderen dat mijn best prijzige groepset goed verpakt zit.

 

Helaas voor mijn vriendin hield dit wel in dat zij achterin moest plaatsnemen en mijn upgrade kit op de bijrijders stoel. 

Installatie.

Zoals je wellicht kan voorstellen is de installatie heel makkelijk. Je hebt immers geen derailleur kabels. Uiteraard heb je nog wel steeds de remkabels. 

 

Stap 1. Het pairen van de apparaten. 

Het eerste wat je doet is het zogenaamde pairen van de shifters & derailleurs. Dit is zodat de shifters & derailleurs alleen met elkaar kunnen communiceren. 

De achterderailleur is hierin de master unit. Simpel gezegd. Je houd het control knopje ingedrukt totdat deze snel groen knippert, en dan doe je dit vervolgens bij elk ander apparaat wat je wenst te koppelen. Telkens knippert het lampje extra zodra het apparaat gekoppeld is. Je hebt ongeveer 20sec om dit te doen per apparaat. Daarna gaat de achterderailleur weer in een soort gesloten modus. Nu ben je klaar om het te installeren op je fiets. Uiteraard kan je dit alles ook doen als het al geinstalleerd op de fiets zit. Persoonlijk vindt ik het op deze manier makkelijker.

 

Stap 2. Installatie op de fiets.

Deze stap is hetzelfde als met elke andere schakelgroep. Met het feit dat je uiteraard geen derailleurkabels hoeft te geleiden door het frame. Hetgeen bij sommige frames best een drama kan zijn.

 

Stap 3. Afstellen derailleurs.

Net zoals bij een mechanische groep moet je de derailleurs afstellen. Voor iedereen die Sram 22 rijdt weet dat er op de voorderailleur streepjes staan die een indicatie geven waar en hoe de derailleur geplaatst moet worden. Doe dit nauwkeurig en dan zal de voorderailleur in geen enkele versnelling aanlopen. Zelfs niet bij 36t-11t of 52t-28t. Bij de achterderailleur moet je nog steeds de hoogte aanpassen, en de minimaal en maximaal schroeven indraaien of uitdraaien. De hoogte zou 5mm moeten zijn tussen de derailleur en het grootste (28t) tandwiel. Eventuele zijdelingse aanpassingen die je vroeger met de stepschroef zou regelen, die regel je nu electronisch. Als je op de shifter het knopje ingedrukt houdt, en de hendel beweegt, dan verschuift de derailleur 2mm links, of rechts. Als dit is gedaan ben je eigenlijk rij klaar.

 

Stap 4. Afwerking.

Dit is eigenlijk een overbodige stap. Maar voor mij hield dit in om een nieuw stuurlint te plakken, en alle kabel gaten dicht te maken. 

eTap Blibs.

Blib, of Blibs, zijn de extra sprint of klim shifters. Of in feite niet meer dan druk knopjes die je op elke willekeurige plek kan plaatsen op je stuur.

Ze zijn verkrijgbaar in diverse lengtes. 150mm, 270mm & 450mm. Ik heb de kortste geinstalleerd, als sprint shifters.

Sram Quarq Dzero powermeter.

Bij deze overstap van Shimano naar Sram hoort natuurlijk ook een andere powermeter. Al ruim 2 jaar rijdt ik met veel plezier en zonder problemen met mijn Stages Dura Ace 9000 crank. Deze gaf een zeer accurate en constante meting. Maar tijd voor iets nieuws.

 

Nu is er tegenwoordig natuurlijk zeer veel keuze. Maar ik wilde graag Sram Quarq Dzero. Gelukkig kon Boom Tweewielers deze snel en voor een goede prijs leveren. De kettingbladen, heb ik los gekocht via Marktplaats. Ongebruikt en tegen een wel heel aantrekkelijke prijs. Ik heb gekozen voor 52t-36t. Voorheen reed ik met 53t-39t en ik wisselde dan de 39t voor een 36t als het heuvelachtig werd. Ik moet zeggen dat dit uitstekend werkt. Ik kan nu net iets makkelijker op het buitenblad blijven. 

 

De Quarq Dzero powermeter is een nieuwe serie powermeters van Quarq. Voor wie het niet weten, Quarq is het interne merk van Sram voor powermeters en andere electronica. Deze powermeter geeft wattage weer voor beide zijden, maar dit is wel een berekende waarde. Door middel van nieuwe technologie wordt volgens Sram een +- 1,5% afwijking behaald. Iets wat net iets beter dan de industrie standaard van +-2%. De powermeter communiceert via diverse mogelijkheden, onder anderen Bluetooth & ant+. Updates van firmware of andere aanpassingen gaan via de app Qalvin BLE

 

Kwa uiterlijk ben ik ook zeer te spreken over het ontwerp. Hoewel dit natuurlijk persoonlijk. Oordeel zelf.

Eerste impressie.

Ik moet zeggen dat ik eigenlijk maar 1 moment van vertwijfeling heb gehad. En dat was de eerste keer dat ik terug wilde schakelen, toen probeerde ik de hendel om te duwen. Maar sindsdien is het 2e natuur geworden. Het schakelen gaat heel erg intuitief. Gewoon simpel en snel. Voor beginners is dit echt veel beter uit te leggen. Links is lichter en rechts is zwaarder. En beide tegelijk is voor schakelen. Nu moet je een hele lastige uitleg geven over wat welke hendel doet. 

 

Versnelling zien op je Garmin.

Via Garmin Express kan er een app gedownload worden (Sram eTap) en die geeft je de mogelijkheid om te zien in welke versnelling je rijdt. Op zich misschien niet zo nuttig tijdens je rit, maar zeer nuttig bij het analyseren van je rit achteraf. Zo kon ik zien dat ik vrij veel op 52-17 en 52-15 rijd tijdens normale ritten.

 

Eén kritische noot wellicht. Ik denk dat Shimano DI2 iets sneller is, maar er zal vast een app zijn waarmee ik dat kan aanpassen bij Sram. 

 

Batterijduur.

Er zullen vast veel mensen benieuwd zijn naar de batterij duur van de shifters of derailleurs. Ik kan je geruststellen. De derailleurs gaan zo'n 1000km mee, en kunnen gemakkelijk opgeladen worden door middel van de bijbehorende lader. De shifters gebruiken een CR2032 knoopcel. En deze gaan zo'n 1000uur mee.

 

Er zijn ook indicatie lampjes om te testen hoe lang te batterij nog heeft. Ik weet niet precies de cijfers, maar het geeft ruim van tevoren aan als er opgeladen of vervangen dient te worden.

Zoals je kan zien ben ik zeer tevreden met mijn upgrade kit. En alles werkt naar behoren. 

 

De set is op diverse websites verkrijgbaar. Ik heb mijne gekocht via Hopmans fietsgigant. Prijs € 1099,-. 

3 Berichten